|
4. Has certe similitudines evangelicas
recognoscitis, ad quid aliud datas, nisi ut nemo glorietur in homine,
et ne quis pro altero inflatus adversus alterum dividatur, dicens,
Ego sum Pauli: cum utique non Paulus crucifixus sit pro vobis, nec
in nomine Pauli, quanto minus in nomine Caeciliani vel cujusquam
nostrum, baptizati sitis (I Cor. I, 12, 13): ut discatis,
quamdiu palea cum frumento trituratur, quamdiu pisces mali cum bonis
intra retia dominica natant, ante tempus ventilationis tolerare potius
propter bonos commixtionem malorum, quam violare propter malos
charitatem bonorum? Haec quippe commixtio, non aeterna, sed
temporalis; nec spiritualis, sed corporalis est. In qua non errabunt
Angeli, quando colligent malos de medio justorum, et mittent in
caminum ignis ardentis. Novit enim Dominus qui sunt ejus. Et si ab
iniquis ad tempus corporaliter non potest, recedat tamen ab ipsa
iniquitate omnis qui nominat nomen Domini (II Tim. II, 19).
Licet enim a malis interim vita, moribus, corde ac voluntate separari
atque discedere: quae separatio semper oportet custodiatur.
Corporalis autem separatio ad saeculi finem fidenter, patienter,
fortiter exspectetur: propter quam exspectationem dictum est, Sustine
Dominum, viriliter age; confortetur cor tuum, et sustine Dominum
(Psal. XXVI, 14). Maxima quippe palma tolerantiae est,
inter subintroductos falsos fratres, sua quaerentes, non quae Jesu
Christi, dilectionem non suam quaerentium, sed quae Jesu Christi,
nulla turbulenta et temeraria dissensione turbare, nec unitatem sagenae
dominicae ex omni piscium genere congregantis, dum ad littus, id est,
ad finem saeculi ducitur, superbe nefaria contentione disrumpere: cum
se putat quisque aliquid esse, cum nihil sit, atque ita se ipsum
seducit; et sufficere vult ad populorum christianorum separationem,
suum vel suorum judicium , qui malos quosdam communione Sacramentorum
christianae religionis indignos se apertissime nosse dicunt: de quibus
tamen quidquid nosse se dicunt, universae Ecclesiae quae per omnes
gentes sicut est praedicta diffunditur, persuadere non possunt. Et
cum istorum, quasi quos noverunt, refugiunt communionem, illius
deserunt unitatem: cum potius deberent, si esset in eis charitas omnia
sufferens, ne se a bonis dividerent, quos in omnibus gentibus aliena
mala docere non poterant, ipsi in una gente tolerare quod noverant.
Unde etiam non discussa causa, in qua documentis gravissimis
convincuntur calumniati innocentibus, probabilius creduntur traditionis
crimina falsa finxisse, qui non dubitaverunt longe sceleratius crimen
nefariae divisionis admittere. Quia et si verum esset quidquid de
traditione jactarunt; tamen consortium Christianorum quos usque ad
extrema terrae divina Scriptura commendat, propter hoc quod ipsi
scierunt, illi autem nescierunt, relinquere nullo modo debuerunt.
|
|
