|
46. Nam si Baptismus, quem Praetextatus et
Felicianus in Maximiani communione ministraverunt, illorum fuit; cur
a vobis, in eis quos baptizaverunt, tanquam Christi susceptus est?
Si autem vere Christi est, sicuti est, nec eis prodesse posset, qui
eum cum scelere schismatis habuissent; quid vos potuisse dicitis
praestare illis, quos cum eodem Baptismo suscepistis, nisi ut per
vinculum pacis deleto crimine sceleratae divisionis, non cogerentur
sancti lavacri Sacramentum accipere quasi non haberent, sed sicut erat
antea perniciosum, ita illis jam utile esse inciperet quod haberent?
Aut si hoc eis in vestra communione praestitum non est, quia nec
praestari schismaticis apud schismaticos posset; hoc tamen vobis in
catholica communione praestatur, non ut Baptismum accipiatis quasi
desit vobis, sed ut ipse quem accepistis prosit vobis. Omnia quippe
Sacramenta Christi, non ad salutem, sed ad judicium habentur sine
charitate unitatis Christi. Sed quia, non vera, sed vestra
sententia est, per nescio quorum Baptismum traditorum periisse
Christi Baptismum de orbe terrarum; merito non invenitis quid
respondeatis de recepto Baptismo Maximianistarum.
47. Videte itaque et vigilantissime mementote, quemadmodum
Petilianus nec ad ea ipsa responderit, quae sibi ita proponit, unde
aliquid loqui videatur. Illud autem olim dimisit omnino, nec nobis
dicere voluit, quia utique non potuit, nec usque ad finem voluminis
sui aliquando dicturus est, quod ex primis partibus Epistolae meae,
quasi refellendum commemoravit. Additis quippe etiam duobus verbis,
quae me subtraxisse, quasi fortissima sua munimenta jactavit,
nihilominus immunitus jacens, non inveniens quid respondeat, cum
quaeritur, Si conscientia sancte dantis attenditur, quae abluat
accipientis, unde sit ejus abluenda conscientia, qui pollutam
conscientiam non sancte dantis ignorat; et si quis fidem sciens a
perfido sumpserit, non fidem percipit, sed reatum, unde fidem
accepturus sit, non reatum, qui nesciens baptizatur a perfido: ad hoc
eum jam diu ex quo loquitur, nihil respondisse manifestum est.
48. Deinceps perrexit ore maledico in vituperationem monasteriorum
et monachorum, arguens etiam me, quod hoc genus vitae a me fuerit
institutum . Quod genus vitae omnino quale sit, nescit; vel potius
toto orbe notissimum nescire se fingit. Inde asserens me dixisse,
Christum esse baptistam, subjecit etiam quaedam verba ex Epistola
mea, quasi hoc ex mea sententia dixerim, quod ex vestra et ipsius
dixi, et copiosissima atrocitate invectus est, quasi in me qui hoc
dixerim; cum illa quam reprehendit, non sit mea, sed ipsius et vestra
sententia; quod paulo post dilucide, quantum valuero, demonstrabo .
Deinde conatus est nos docere multis et superfluis verbis, quod non
Christus baptizet, sed in ejus nomine baptizetur, simul et Patris et
Filii et Spiritus sancti, de qua ipsa Trinitate dixit vel quod
voluit vel quod potuit, Christum esse medium Trinitatis. Inde de
nomine Simonis et Barjesu magorum ingessit nobis quas eum libuit
contumelias. Inde Optati Thamugadensis causam pedententim
suspendens, ne illius perfunderetur invidia, non se, nec suos de illo
judicare potuisse; et in eo ipso nos insimulans, quod meis ille
suggestionibus pressus sit.
|
|
