|
49. Postremo conclusit Epistolam suos
exhortans et monens ne decipiantur a nobis, et nostros dolens quod eos
pejores quam fuerant fecerimus. His igitur diligenter consideratis
atque discussis, quod ex ea ipsa Epistola quam scripsit, satis
dilucide apparet, Petilianus non respondit omnino ad hoc quod in
Epistola mea primitus posui, si quemadmodum dicit, conscientia
dantis, vel potius, ut addam quod magnum firmamentum putat, si
conscientia sancte dantis attenditur, quae abluat accipientis, unde
abluendus sit qui accipit Baptismum, cum si dantis conscientia polluta
est, accepturus ignorat. Unde non mirandum est hominem pro falsitate
resistentem, pressum contravenientis veritatis angustiis, insana
potius anhelasse convicia, quam cum illa quae vinci non potest ambulare
voluisse.
50. Nunc jam, obsecro, paucis animum intendite, ut vobis quid
timuerit, ut ad hoc non responderet, evidenter ostendam, et quod
obscurare conatus est, in lucem proferam. Poterat utique nobis
quaerentibus, unde abluendus sit qui accipit Baptismum cum dantis
polluta conscientia est, et hoc ille qui est accepturus ignorat,
facillime respondere, A Domino Deo; et omnino fidentissime dicere,
Prorsus Deus abluit accipientis conscientiam, quando maculosam non
sancte dantis ignorat. Sed homo qui jam sectae vestrae intentione
coactus fuerat mundationem accipientis in conscientia dantis ponere;
quippe qui dixerat, Conscientia namque dantis, vel sancte dantis
attenditur, quae abluat accipientis; timuit ne melius homo baptizari
videretur ab occulto homine malo, quam a manifesto homine bono: tunc
enim non a conscientia sancte dantis hominis, sed ab ipsa
excellentissima Dei sanctitate esset abluendus. Hoc ergo metuens, ne
tanta eum sequeretur absurditas, vel potius dementia, ut qua fugeret
nesciret, noluit dicere unde sit accipientis abluenda conscientia,
quando maculosam conscientiam non sancte dantis ignorat; et litigioso
strepitu cuncta perturbans occultare maluit quid ab eo quaereretur,
quam hoc respondere quaerenti, unde statim suffocaretur: nunquam tamen
putans ab hominibus bene cordatis legi posse litteras nostras, aut ab
eis legi suas qui legissent et meas, quibus respondere se finxit.
|
|
