|
53. Deinde paulo post, quoniam ille
dixerat, Quae cum ita sint, fratres, quae potest esse perversitas,
ut qui suis criminibus reus est, alium faciat innocentem, dicente
Domino Jesu Christo,
|
“Arbor bona, bonos fructus facit; arbor
mala, malos fructus facit: numquid colligunt de spinis uvas”
|
|
(Matth. VII, 17, 16)? et iterum,
|
“Omnis homo bonus de
bono thesauro cordis sui profert bona, et omnis homo malus de thesauro
cordis sui profert mala”
|
|
(Id. XII, 35)? quibus verbis
Petilianus satis apertissime ostendit, tanquam arborem accipiendum eum
hominem qui baptizat, et tanquam fructum eum qui baptizatur: ad haec
ego responderam, Si arbor bona bonus baptizator est, ut fructus ejus
bonus sit ille quem baptizaverit; quisquis ab homine malo etiam non
manifesto fuerit baptizatus, bonus esse non poterit: de mala quippe
arbore exortus est. Aliud est enim arbor bona, aliud arbor occulta,
sed tamen mala. Quid aliud his verbis intelligi volui, nisi quod
paulo superius posueram, arborem et fructum ejus, non eum qui baptizat
et eum qui baptizatur; sed hominem arborem, fructum vero ejus opus ac
vitam ejus accipi debere, quam semper habet bonam bonus, et malam
malus: ne illa sequatur absurditas, ut malus sit homo etiam ab occulto
malo homine baptizatus, tanquam fructus arboris quamvis occultae, sed
tamen malae? contra quod ille nihil omnino respondit.
|
|
