|
55. Quod cum mihi tribuens Petilianus
tanquam hoc ego senserim, satis in me graviter ac vehementer
invehitur, ipse utique demonstrat, ea ipsa gravissima invectione sua,
quantum nefas sit ista sentire: ac per hoc quidquid propter hanc
sententiam in me dixisse videri voluit, in se ipsum dixisse invenitur,
qui talia sentire convincitur. Ibi enim ostendit, quanta vi veritatis
superatus sit, ubi alium exitum non invenit, nisi ut me sensisse
fingeret, quod ipse sentit. Quemadmodum si illi quos Apostolus
arguit, quia dicebant non esse resurrectionem mortuorum, eumdem
apostolum accusare vellent, quoniam dixit, Neque Christus
resurrexit, et inanem esse praedicationem Apostolorum, inanem etiam
fidem credentium, falsosque inveniri testes adversus Deum, qui
dixissent quod suscitaverit Christum. Hoc mihi Petilianus facere
voluit, desperans legi posse quae scripsi, quibus respondere non
potuit, et putari se respondisse magnopere concupivit. Sed
quemadmodum si quisquam illud fecisset Apostolo, recitato universo
ipso loco ex ejus Epistola, redditisque superioribus verbis ex quibus
ista pendere quisquis legit intelligit, omnis illa calumniosa
reprehensio in frontem reprehendentium relideretur: sic redditis ex
Epistola mea superioribus, dum me Petilianus accusat, in ejus
faciem, unde illa removere conatus est, majore impetu retorquentur.
56. Apostolus enim redarguens eos qui negabant resurrectionem
mortuorum, ista absurditate corrigit quae invitos sequitur talia
sentientes, ut dum exhorrent quod nefas est dicere, corrigant quod
ausi sunt credere. Proinde ita dicit: Si resurrectio mortuorum non
est, neque Christus resurrexit: si autem Christus non resurrexit,
inanis est praedicatio nostra, vana est et fides vestra; invenimur
autem et falsi testes Dei, quoniam testimonium diximus adversus
Deum, quia suscitavit Christum, quem non suscitavit (I Cor.
XV, 13-15): ut dum timent dicere Christum non resurrexisse,
et caetera mala ac nefaria quae sequuntur, corrigant quod stulte
infideliterque dixerunt, non esse resurrectionem mortuorum. Si ergo
tollas quod in capite ratiocinationis hujus est positum, Si
resurrectio mortuorum non est; male caetera dicta sunt, et Apostolo
tribuenda sunt. Si autem reddas unde pendent, et in exordio
constituas, Resurrectio mortuorum non est; recte consequentur,
Neque Christus resurrexit, et, inanis est praedicatio nostra,
inanis est et fides vestra, et caetera quae connexa sunt: et haec
omnia ab Apostolo bene et prudenter dicta sunt, quoniam quidquid mali
habent, illis imputandum est qui negabant resurrectionem mortuorum.
Sic etiam in Epistola mea, tolle quod positum est, Si talis quisque
in gratia spirituali renascitur, qualis est ille a quo baptizatur, et
cum manifestus est qui baptizat homo bonus, ipse dat fidem, ipse origo
et radix caputque nascentis est; cum autem latet perfidus baptizator,
tunc quisque a Christo percipit fidem, tunc a Christo ducit
originem, tunc in Christo radicatur, tunc Christo capite gloriatur:
tolle ista unde pendet quod sequitur, et valde pessime dictum mihique
tribuendum est, Optandum est omnibus qui baptizantur, ut baptizatores
perfidos habeant et ignorent eos. Quamlibet enim bonos habuerint,
Christus est utique incomparabiliter melior, qui tunc erit baptizati
caput, si perfidus lateat baptizator (Supra, lib. 1, cap. 6,
n. 7). Reddantur autem illa quae vos dicitis, tunc jam hoc quod
inde pendet et religatum sequitur, non a me sentiri invenitur, et
quidquid mali habet , in vestram sententiam retorquetur. Item tolle
quod positum est, Si arbor bona bonus baptizator est, ut fructus ejus
bonus sit ille quem baptizaverit, et si cum occulta est arbor mala,
quicumque ab illa fuerit baptizatus, non de illa, sed de Christo
nascitur: tolle ista, quae cogimini et ex vestra secta et ex
Petiliani Epistola confiteri, et meum erit ac mihi imputandum illud
insanum quod sequitur, Sanctius justificantur qui baptizantur ab
occultis malis, quam qui baptizantur a manifestis bonis (Ibid.,
cap. 8, n. 9). Redde autem illa ex quibus hoc pendet, continuo
videbis et me hoc ad vos corrigendos recte posuisse, et totum quod
vobis in hac sententia merito displicet, in vestram faciem recidisse.
|
|
