|
58. Cum ergo quaerimus unde ablutus
sit, quem in vestra communione non rebaptizatis, etiam cum eum
constiterit ab aliquo baptizatum, qui propter occultam nequitiam jam
sancte dantis conscientiam non habebat; quid responsuri estis, nisi a
Christo aut a Deo, quamvis et Christus Deus super omnia sit
benedictus in saecula (Rom. IX, 5); aut ab Spiritu sancto,
cum et ipse sit Deus, quia haec Trinitas unus Deus ? Unde Petrus
cum dixisset homini, Ausus es mentiri Spiritui sancto; continuo
secutus adjunxit quid esset Spiritus sanctus, et ait: Non es
mentitus hominibus, sed Deo (Act. V, 3, 4). Postremo
etiamsi dicatis eum ab angelo ablui atque mundari, quando pollutam
conscientiam non sancte dantis ignorat; videte quia sancti homines cum
in aeternam vitam resurrexerint, tunc de illis dictum est quod erunt
aequales Angelis Dei (Matth. XXII, 30). Quisquis ergo et
ab angelo abluitur, sanctius abluitur quam si abluatur ab hominis
qualicumque conscientia. Cur ergo non vultis ut dicatur vobis, Si
tunc abluit homo quando manifestus bonus est, cum autem occultus homo
malus est, quoniam non habet conscientiam sancte dantis, non jam
ipse, sed Deus aut angelus abluit, sanctius justificantur qui
baptizantur ab occultis malis, quam qui baptizantur a manifestis
bonis? Quae sententia si vobis displicet, quoniam revera displicere
omnibus debet; illa tollite unde nascitur, illa corrigite unde
religatur: illa enim non praecedant, et ista non sequitur.
|
|
