|
69. Proinde si Petilianus, cum ego quae
posuit de Scripturis testimonia, quam contra nos non essent, non
praetermiserim demonstrare; ipse quae posui, partim omnino non
attigit, partim quae tractare voluit, nihil aliud se quam exire inde
non potuisse monstravit: non diu hortandi estis vel admonendi, ut
videatis quid tenere, quid cavere debeatis. Sed forte in sanctarum
Scripturarum testimoniis talis apparuit, in his vero documentis, quae
inter homines de ipso schismate gesta sunt aliquid valuit? Imo vero et
in his, quanquam post divina testimonia superfluo requirantur, quid
commemoravit aut quid probavit? Qui cum fuisset graviter in traditores
invectus, et multa in eos etiam de sanctis Libris testimonia
proclamasset, nihil tamen dixit unde eos ostenderet traditores . Ego
autem commemoravi Silvanum Cirtensem, cui quibusdam interpositis
etiam ipse successit, cum adhuc esset subdiaconus Gestis municipalibus
expressum esse traditorem. Contra hoc ille mutire nil ausus est. Et
profecto videtis quanta eum necessitudo compellebat ad respondendum, ut
videlicet praedecessorem suum, et non solum consocium, sed, ut ita
dicam, etiam concathedraneum innocentem a crimine traditionis
ostenderet, praesertim cum totam causam vestram ibi constituatis, ut
traditores appelletis eos quos traditoribus communionis tramite
successisse vel fingitis vel putatis. Qui ergo ipsius causae vestrae
necessitate, etiam Rusiccadiensem vel Calamensem vel cujuslibet
alterius civitatis aliquem de parte vestra, Gestis municipalibus
demonstratum dicerem traditorem, omni modo eum defendere cogeretur, de
suo praedecessore conticuit. Unde, nisi quia hic non invenit quam
caliginem offunderet, unde saltem homines mente tardissimos et
somnolentissimos falleret? Quid enim diceret, nisi falsa de Silvano
ista jactari? Sed recitamus Gesta, et quando factum sit, et quando
etiam Zenophilo consulari allegatum sit . Quibus quomodo ille
resisteret, septus undique optima causa Catholicae, vestra autem
pessima? Unde ista verba commemoro ex illa Epistola mea, cui per
hanc quam nunc refello, videri voluit respondisse: utique ut videatis
quam invicte positum sit, contra quod ille nihil tutius invenire potuit
quam silentium.
|
|
