|
JUL. Ergo superbia illa quae volebat otiari, et
desidiam suam ob id colore necessitatis obnubere, ut in susceptione
Gentium reclamaret Evangelio; audit quoniam etsi sic esset quomodo tu
commentaris, tamen supplicare Deo, non seditionem excitare deberes:
quibus verbis nequitiam retundit hominis, qui diversitatem meritorum ex
voluntatis qualitate venientem, aucupans elocutionis ambiguum, ideo
necessitati divinae conabatur adscribere, ut assereret necesse esse
alterum de duobus, id est, aut Gentes ad promissionis non venire
consortium, aut si hoc liceret Deo, exstingui officia liberae
voluntatis. Verum quia id non sufficiebat negotio; neque enim a tali
magistro, sicut commendabatur auctoritas Dei, ita erat indefensa
relinquenda justitia: subdit consequentissime, vasa quae in contumelia
et quae in honore fiunt, habere hoc de propriae stipendio voluntatis.
Si enim Deus volens ostendere iram, et notam facere potentiam suam in
multa patientia, in vasis irae, consummatis in perditionem: et ut
notas faceret, inquit, divitias gloriae suae in vasis misericordiae,
quae praeparavit in gloriam, quos et vocavit nos, non solum ex
Judaeis, sed etiam ex Gentibus (Rom. IX, 22-24). Certe
hic absolvit, quod superior conflictus operuerat, non inferri a Deo
iram nisi his vasis quae ad perditionem consummata fuerint; gloriam
autem dari his quae ad hoc fuerint praeparata. A quo autem vasa
hujusmodi in susceptionem horum quae diximus praeparentur, ipsius
Apostoli sermo patefecit. In magna, inquit, domo, non sunt
tantummodo vasa aurea et argentea, sed et lignea et fictilia; alia
quidem in honorem, alia in contumeliam. Si ergo mundaverit quis
semetipsum ab his, erit vas in honorem sanctificatum, utile Domino,
ad omne opus bonum paratum (II Tim. II, 20, 21).
AUG. Ergo ipsa vasa ita se praeparant, ut frustra de Deo dictum
sit, quae praeparavit in gloriam? Hoc enim apertissime dicis: nec
intelligis ita dictum esse, Si quis mundaverit semetipsum, ut
ostenderetur et opus hominis per voluntatem: sed, ingrate homo,
praeparatur voluntas a Domino (Prov. VIII, sec. LXX);
ideo utrumque verum est, et quia Deus praeparat vasa in gloriam, et
quia ipsa se praeparant. Ut enim faciat homo, Deus facit; quia ut
diligat homo, Deus prior diligit. Lege Ezechielem prophetam, unde
quod satis visum est supra commemoravi (Supra, cap. 133): ista
etiam verba reperies, id est, Deum facere ut praecepta ejus homines
faciant, quorum miseretur, non propter merita eorum, quae mala ibi
esse commemorat, sed propter nomen suum; ut Deo sine meritis eorum
faciente ut faciant praecepta ejus, incipiant merita bonorum habere
factorum. Haec est gratia quam negatis, non ex operibus quae fiunt,
sed ut fiant.
|
|
