|
JUL. Porro utatur indicio epistolae, qua aut accepit,
aut finxit me responsionem contra novos Manichaeos (quia vetus
dedignatur videri) quatuor voluminibus explicasse: cur non curavit ea
quae objecissemus addiscere? cur non studuit, qui cum esset
congressurus, agnoscere; sed levitate turpissima concitatus in
certamen maximum luminibus involutis, Andabatarum more, processit?
Quod factum ejusmodi allegatione defendit, ut dicat se patroni sui
festinationem, quam ille in transmittendis schedis habuit, imitari
praecipiti responsione voluisse: quasi non honestissime potuerit
intimare tempus sibi aliquod debere concedi, quo ad lectionem editi
operis perveniret; flagitium esse inter eruditos in scribendi gravitate
delinquere, et impatientia deliberandi impugnare quod nescias. Huc
accedit, quod nobis calliditatis moliturus invidiam, quae dictorum
ejus seriem curtaverit, his excerptis fidem accommodavit, quae
verisimilius falsitate ejus et malignitate, quam cujusquam nostrum
imperita simplicitate videntur esse composita. Verum id quovis animo,
quovis auctore contigerit; nobis tamen duobus suffragatur modis: quia
simul patuit et quanta sit levitas, et quanta imbecillitas in veritatis
inimico, qui se approbavit, et cum loqui non debeat, tacere non
posse, et paucis semiplenis discerptisque magis quam aggregatis
sententiis, de primo tamen solum libro meo ita cessisse fractum, ut
vulgi in nos femineis admodum vocibus pectora commoveret: quod
disputationis nostrae processibus apparebit.
AUG. Quid mihi irasceris, quod ad me libri tui pervenire tardius
potuerunt; vel quod eos quaerens non potui celeriter invenire? tamen
potui et omnino debui, ea quae mihi missa chartula continebat,
cujuscumque et qualiacumque essent, ne putarentur invicta, plane
apertis, non involutis oculis inspicere, et sine dilatione refellere:
quia etsi nunquam libros tuos reperire possem, oportuit ut ea quae
alicujus momenti esse credidit, qui tanto viro arbitratus est esse
mittenda, quantum valerem, ne quisquam legens eis deciperetur,
arguerem. Non ergo mihi quod objecisti objiceres, nisi tu potius
ista, ut non dicam exstinctis, certe clausis oculis loquereris.
Nullo modo autem diceres, vulgi a nobis in vos pectora commoveri,
nisi scires multitudinem christianam in utroque sexu fidem catholicam
non latere, quam conaris evertere.
|
|
