|
JUL. Quae quoniam, ut locus interim hic patiebatur,
munivi, revertamur illo unde digressi sumus; de hoc ipso, ubicumque
opportunum fuerit, plenius locuturi. Ecce quanta confessionis luce,
et eos qui Baptisma parvulis denegarent, et vos qui ejus praejudicio
justitiam Dei audetis maculare, reprobavi: protestans aliud me non
tenere, quam instituta mysteria iisdem, quibus tradita sunt verbis,
in omni prorsus aetate esse tractanda, nec pro causarum varietate
debere mutari: verum fieri peccatorem ex malo perfecte bonum;
innocentem autem qui nullum habet malum propriae voluntatis, ex bono
fieri meliorem, id est, optimum: ut ambo quidem in Christi membra
transeant consecrati; sed unus deprehensus in mala vita, alter in bona
natura. Ille enim innocentiam quam exortus acceperat, prava actione
corrupit: hic vero sine laude, sine crimine voluntatis, hoc solum
habet, quod a Deo conditore suscepit, qui infucata primaevitate
felicior, bonum simplicitatis suae vitiare non potuit, nullum habens
de actibus meritum, sed hoc solum retinens, quod tanti opificis
dignatione possedit.
AUG. Quare ergo grave jugum super eum a die exitus de ventre matris
ejus (Eccli. XL, 1)? Cur tanta corruptibilitas corporis, ut
hac aggravetur anima ejus (Sap. IX, 15)? Cur tanta mentis
obtunsio, ut etiam plagis erudiatur tarditas ejus? Quousque,
Juliane, gravis es corde? quousque diligis vanitatem, et quaeris
mendacium (Psal. IV, 3), quo vestra haeresis fulciatur?
Numquid si nemo peccasset, si natura humana in ea qua condita est
bonitate mansisset, etiam in paradiso ad istas homo miserias, ut alia
taceam, nasceretur?
|
|
