|
JUL. Per hoc igitur suppetit homini habere proprium
bonum, per quod ei subest posse facere malum. Tota ergo divini
plenitudo judicii tam junctum habet negotium cum hac libertate hominum,
ut harum qui unam agnoverit, ambas noverit. Unde fit ut harum unam
qui violaverit, ambas violet. Sic igitur et libertas humani
custodiatur arbitrii, quemadmodum divina aequitas custoditur. Hic
intellectus liberi arbitrii est, qui et fatorum opinionem, et
Chaldaeorum supputationem, et Manichaeorum phantasias, veritati
ecclesiasticae subjugavit. Hic intellectus est, qui cum illis, quos
enumeravimus, vos etiam a Christo monstrat alienos. Libertas igitur
arbitrii, possibilitas est vel admittendi vel vitandi peccati, expers
cogentis necessitatis, quae in suo utpote jure habet, utrum surgentium
partem sequatur, id est, vel ardua asperaque virtutum, vel demersa et
palustria voluptatum.
AUG. Homo quamdiu stetit in bona voluntate liberi arbitrii, non
opus habebat ea gratia, qua levaretur, cum surgere ipse non posset:
nunc vero in ruina sua, liber est justitiae, servusque peccati; nec
potest servus esse justitiae, et liber a dominante peccato, nisi eum
Filius liberaverit.
|
|
