|
JUL. Aperuit, de qua hic servitute loqueretur.
Omnis, inquit, qui facit peccatum, servus est peccati. Hoc autem
ipsum quam vehemens est contra errorem vestrum, quia dicit, servum non
esse peccati, nisi eum qui fecerit ipse peccatum; nec posse cuiquam
adhaerere peccatum, quod non is de quo agitur, per se, aut actione,
aut vel sola commiserit voluntate? Quam etiam ostendit universitatem
humani generis non posse jam a diabolo possideri, cum distinctionem
facit inter servum et filium, id est, justum et injustum? Hic enim,
ut se Christus, ita etiam unumquemque sanctorum a servorum conditione
separabat: sicut fuerunt et ante Vetus, et in Vetere Testamento,
quos in domo Patris sui manere, et in mensa ejus denuntiat jucundari
(Luc. XIII, 28, 29). Totum hoc autem exhortationis genus
inepte prolatum esset, si non liberi arbitrii homines conveniret.
AUG. Convenit plane ideo facientes peccatum, quia servi sunt
peccati, ut accepta libertate quam promittit, desinant facere
peccatum. Regnabat namque peccatum in eorum mortali corpore, ita ut
obedirent concupiscentiis ejus, et exhiberent membra arma iniquitatis
peccato (Rom. VI, 12 et 13). Contra hoc ergo malum, quo
peccatum faciebant, libertate indigebant, quam promittebat: Omnis
enim, inquit, non qui fecit, sed qui facit peccatum, servus est
peccati. Quid verba lucida caliginosis disputationibus obscurare
conaris? Erumpunt omnino, et te licet obsistente, fulgore suo
vincunt tenebras tuas. Omnis, ait, qui facit peccatum, servus est
peccati. Audis, qui facit: et tu non exponere, sed supponere vis,
Qui fecit. Audiant ergo, quibus ipse aperit sensum, ut intelligant
Scripturas: audiant, Omnis qui facit peccatum, servus est peccati.
Et quaerant accipere libertatem, ut non faciant peccatum, clamantes
ad eum, cui dicitur, Itinera mea dirige secundum verbum tuum, et ne
dominetur mihi omnis iniquitas (Psal. CXVIII, 133). Cur
autem illudis sensibus tardis, et ita insinuas verba Domini, quasi
dixerit servum non esse peccati, nisi eum qui fecerit ipse peccatum?
Fraude agis, non hoc dixit: non enim ait, Nemo est servus peccati,
nisi qui facit peccatum; sed ait, Omnis qui facit peccatum, servus
est peccati. Sunt enim servi peccati originalis, qui peccatum ipsi
nondum faciunt ; et ab hoc vinculo servitutis regeneratione solvuntur.
Non igitur omnis qui servus est peccati, facit peccatum; sed omnis
qui facit peccatum, servus est peccati: sicut non omne animal equus
est; sed tamen omnis equus animal est. Ubi est dialectica tua, qua
te inflare consuesti? Tam doctum et acutum quare te ista fugiunt? aut
quare insidiaris indoctis et tardis, si te ista non fugiunt? Quis
autem nostrum dicit, universitatem hominum a diabolo possideri; cum
sanctorum tanta sint millia, quae non possidentur a diabolo? Sed
dicimus, eos solos a diabolo non possideri, quos Christi liberat
gratia; cujus gratiae vos estis inimici. Si enim hanc gratiam non
oppugnaretis, sed intelligeretis; procul dubio etiam ante Vetus
Testamentum, et tempore Veteris Testamenti, omnes sanctos, a
servorum conditione separatos, eadem liberatos Christi gratia
videretis.
|
|
