|
JUL. Et quamvis quae acta sunt, ad defensionem
veritatis exuberent: tamen ad ea quae inferimus, ut sit lector
intentus, admoneo. Apparebit enim irrefutabiliter, nihil in his
locis apostolum Paulum de natura, sed de conversatione mortalium
disputasse: vim nempe gratiae Christi et peccati primi e regione
constituens, comparansque effectus utriusque, laboravit ostendere,
magis Christi profuisse mysterium, quam primi hominis nocuisse
peccatum. Id autem docuimus in sensu traducis non posse constare. Ut
ergo multa quae enumeravit, ita hoc peculiariter ad laudem voluit
gratiae pertinere, quod ait, Judicium ex uno in condemnationem,
gratia autem ex multis delictis in justificationem vitae. Quod hoc
modo naturalis mali assertor exposuit:
inquit,
|
“ex uno in
condemnationem, quia sufficiens est illud unum peccatum, quod
originaliter trahitur, ad condemnationem ducere, sicut ducit
parvulos, qui ex Adam nascuntur, si in Christo non renascantur;
etiamsi alia peccata nulla sint. Gratia autem ex multis delictis in
justificationem; quia non solum illud dimittit, quod originaliter
trahitur, sed etiam caetera quae ab unoquoque, motu propriae
voluntatis adduntur”
|
|
(De Nuptiis et Concupiscentia, lib. 2, n.
46). Ecce professus es, licet impietate Manichaea, esse quidem
naturale peccatum, verumtamen unum, ob quod ais nascentes debere
damnari.
AUG. Qui dixit,
|
“Omnes sub peccato nascimur”
|
|
(Ambros. lib.
2 de Poenit., cap. 2 vel 3), Manichaeus non erat. Sed vos,
responde quid sitis, qui tot imagines Dei, sine ullius peccati
merito, separatis a regno Dei, negatis damnari judicio Dei, et
facitis duas aeternas felicitates, unam quae sit in regno Dei,
alteram quae sit extra regnum Dei: dicite, obsecro, In ea
felicitate quae extra Dei regnum erit, ullusne regnabit, an nullus?
Si nullus, liberior erit procul dubio sine ullo rege illa felicitas:
si vero ullus in ea regnabit, quis erit rex imaginum Dei, qui non
erit Deus? Porro si deus erit, vos introducitis alterum deum; et me
dicitis Manichaeum? Quod si Deus ipse ibi regnabit, cujus illae
imagines sunt; etiam ipsae imagines ejus in veri Dei sui regno felices
erunt. Et ubi erit, Nisi quis renatus fuerit ex aqua et Spiritu,
non potest introire in regnum Dei (Joan. III, 5)? An tandem
aliquando extra regnum Dei in felices futuros fatemini parvulos non
renatos? Dicite ergo hujus infelicitatis meritum, verbosi et
contentiosi, qui negatis originale peccatum.
|
|
