|
JUL. Nam cum Apostolus pronuntiat, Gratia autem ex
multis delictis in justificationem, et hoc tu dicis in parvulis quidem
non posse constare; in illis autem, qui jam perfectae aetatis sunt,
solis ideo impleri, quia ad unum illud alia quoque motu propriae
voluntatis addiderint; confiteris sine dubio, diversam esse
operationem gratiae pro diversitate venientium. In his quippe, qui
motu propriae voluntatis utuntur, suppetit ei materia gloriandi; quia
ex multis criminibus in justificationem, quos adoptarit, educit: in
parvulis autem, secundum te, jejunius, angustius, exilius, nec
virtute magna, nec medicina idonea, nec honestate salva, nec pudore
securo, unum illud peccatum se promittit auferre, quod nec debuit
imputare; et ex hoc uno, quos liberat, in justificationem conatur
emittere.
AUG. Jam responsum est: eadem multum dicis, non inveniendo quid
dicas. Cum dicitis nullum peccatum parvulis imputandum, injustum
facitis Deum, qui eis grave jugum a die exitus de ventre matris
imposuit (Eccli. XL, 1). Quod etsi Scriptura non diceret,
quis tam caecus est mente, qui non videat miseriam generis humani a
fletibus incipere parvulorum? Injustam facitis etiam Dei legem, quae
octavo die non circumcisi animam damnat infantis (Gen. XVII,
14): vanum quoque judicatis esse praeceptum, ubi sacrificium pro
peccato, infante nato, jubetur offerri (Levit. XII, 6 et
7). Si autem reatus iste originis, et Scriptura sancta proditur,
et ipse se prodit; etiam hoc peccatum inter illa est multa peccata, ex
quibus justificat gratia, quae parvulos quoque ex hac miseria
beatificat. Et hoc non in isto saeculo, quod universum Deus
hominibus voluit esse poenale, ex quo primos homines foras de paradisi
felicitate dimisit; sed in futuro aeterno, unde nunc Christus membris
suis sancti Spiritus pignus impertit.
|
|
