|
JUL. Scribens itaque ad Romanos, eo jam tempore, quo
Gentium coeperat esse permixtio, atque ideo tam ex Judaeis quam ex
Gentibus complebantur Ecclesiae, tumultus populi utriusque componit,
inculcans quoniam nec gentes impietatem suam, qua mutaverant gloriam
Dei in similitudinem imaginis hominis, et volucrum, et quadrupedum,
et serpentium, legis possint ignoratione diluere, quae per vim
rationis ingenitae, etsi non ritum ceremoniarum Judaicarum, tamen
Deum innotescentem operibus, substantiae vero profunditate secretum,
potuerint ex his ab eo quae sunt facta cognoscere. Legis autem
normam, quantum ad vitae probitatem respicit, proprius unicuique
suggerebat affectus; videlicet ut nihil tale inferret proximo, quale
perpeti noluisset: atque ideo profanitatem Gentium jure optimo argui
posse convincit, etsi non per legem, per eam tamen justitiam quae
condidit legem, et qua judicante, hi qui sine lege peccaverunt, sine
lege et peribunt. Judaeos vero, quorum magis intererat, quia in
despectum Gentium maxime tumescebant, honorem sibi de legis
purificationibus vindicantes, ac per hoc aestimantes non sibi ita ut
Gentibus profuisse Christi gratiam peccata donantem, quandoquidem
legis ea institutione vitassent, magna disputationum virtute
confringit, allegans, eis tanto amplius per indulgentiam fuisse
collatum, quanto post legis admonitionem sine ulla ignoratione
peccassent; per quod approbat eos reos fuisse, et vehementer potuisse
damnari in ejus justitiae examine, apud quem qui in lege peccaverunt,
per legem judicabuntur: Non enim auditores legis justi sunt apud
Deum, sed factores legis justificabuntur (Rom. I-II, 13).
Hoc ergo proposito, per totum librum disputans, tum superbiam
reprimit Judaeorum, tum excusationem vanitatis Gentibus demit, ut
doceat aequaliter ambobus populis Christi profuisse medicinam.
AUG. Hanc medicinam parvulis vos negatis, quos lex ipsa circumcidi
octava die jussit, ejus gratiam praefigurans, cujus resurrectionem
dominicus, id est, post septimum Sabbati dies octavus ostendit: nec
valetis ac vultis attendere, ita parvulum morientem sine Christi
gratia periturum, quemadmodum dictum est, incircumcisi animam parvuli
interire de populo suo (Gen. XVII, 12, 14): cujus
interitus invenire meritum non potestis, quamdiu non trahere peccatum
originis parvulos dicitis.
|
|
