|
JUL. Verum imbecillum caecae opinionis patrocinium
multiplicat peccata, non minuit. Hic igitur miserorum pruritus et
sponte aegrescentium, nullum contra ipsam rationem valebit pondus
afferre: sed quia nonnullis Scripturarum locis, et maxime apostoli
Pauli sermonibus confirmari asserunt naturale peccatum, quorum
expositionem in secundum volumen distuli, ejusque reddendae tempus est
; breviter prius (ut fiat lector instructior), et quae sint acta,
et quae sint agenda distinguam. Ostensum est ergo, nihil posse per
sanctas Scripturas probari, quod justitia non possit tueri: quia si
in lege Dei est perfecta forma justitiae, nihil per eam adversaria
ejus, id est, injustitia sinitur virtutis acquirere: ac per hoc,
quod ratio arguit, non potest auctoritas vindicare. Deinde probatum
est, Deum nobis notum esse virtutibus: hujus ergo justitiam ut
omnipotentiam confitendam; cujus si admittatur excidium, majestas
incipiet tota nutare; quia ita Deus justus est, ut si probaretur
justus non esse, convinceretur Deus non esse: conclusumque est, nos
Deum aequissimum in Trinitate venerari; et irrefutabiliter apparuit,
non posse ab eo peccatum alienum parvulis imputari.
AUG. Quare non fateris ab omnipotente justo grave jugum super
filios Adam a die exitus de ventre matris eorum, sine ullo peccati
merito non potuisse constitui.
|
|
