|
JUL. Illud autem quod te opponere credidisti,
vel in isto libro, cui nunc respondeo, vel in his quos ad Marcellinum
scripseras, tum transiisse peccatum,
ut
tuis verbis utar,
(De Peccatorum Meritis, et
Remissione, lib. 1, n. 11); sine difficultate veritas
deterit, et irrisioni cujusce prudentis exponit. Nam tali argumento
praeter impietatem tuam nihil aliud indicatur; impietatem, inquam,
qua credis ita esse animarum traducem, in Tertulliani olim et
Manichaei profanitate damnatam, sicut est etiam corporum tradux: quod
tam nefarium est, ut cum a nobis in ea epistola, quam ad Orientem
misimus, vobis fuisset objectum, tu in his libris, quos nuper ad
Bonifacium misisti, negando a te propulsare coneris. Ais enim,
|
“Dicunt autem nos animarum traducem confiteri; quod in cujus libris
legerint nescio”
|
|
(Contra duas Epistolas Pelagianorum, lib. 3,
n. 26): ut a te videlicet nihil dici tale dejeres. Porro, ut
falsitas tua tuorum verborum collatione prodatur, quomodo traducem
animarum, profanam revera opinionem, tuis dicis sensibus non teneri;
cum profitearis, omnes homines illum unum fuisse? Si enim non credis
partem animae seminibus illigatam; quo ore scribis, omnes homines
Adam solum fuisse, cum homo utique nisi anima et corpus simul esse non
possit?
AUG. Putas hominem non posse dici solum hominis corpus: cum scias
ipsum Filium Dei unicum, Dominum nostrum Jesum Christum, sub
Pontio Pilato crucifixum, et sepultum, sicut tota ejus Ecclesia
confitetur, et haereses multae, in quibus et vestra est; et tamen
solum corpus Christi sepultum est. Debuit ergo secundum te Jesus
Christus Filius Dei unicus Dominus noster non dici sepultus;
quoniam non ex solo corpore, sed ex Verbo Dei et anima rationali et
corpore est Christus Dei Filius unicus Dominus noster: sed cum
venisset ad haec verba confessio, Sub Pontio Pilato crucifixus est;
subjici debuit, et corpus ejus sepultum. Nec de ipso primo homine,
de quo agitur, dicere Scriptura debuit, Finxit Deus hominem
pulverem terrae (Gen. II, 7): quia solum hominis corpus ex
terra est. Ipsum denique Deum errasse clamate, qui mortem minando,
dixit homini, Terra es, et in terram ibis (Id. III, 19):
cum potius ex tua doctrina debuerit dicere, Terra est corpus tuum, et
in terram ibit. Quia ergo
|
“fuit Adam, et in illo fuimus omnes”
|
|
(Ambr., lib. 7, in Luc. XV, 24), quod ante nos catholici
doctores secundum Scripturas sanctas in sancta Ecclesia didicerunt,
atque docuerunt; ideo dixi,
|
“Omnes ille unus fuerunt;”
|
|
quia et
illi duo, masculus et femina, non jam duo erant, sed una caro
(Matth. XIX, 6). Et ego de omnibus genitis dixi, quoniam
quando peccatum est, omnes ille unus fuerunt: nondum quippe inde
fuerat ullus in matrem seminatione transfusus; et utique filii a viris
transfunduntur in feminas. Et qualibet ergo, et quantalibet parte,
omnes qui ex illo nati sunt, ille unus fuerunt, sive secundum solum
corpus, sive secundum utramque hominis partem; quod me nescire
confiteor, nec me pudet, ut vos, fateri nescire quod nescio: nec
ideo tamen nescio, de omni homine scriptum esse, Homo vanitati
similis factus est; dies ejus velut umbra praetereunt (Ps.
CXLIII, 4); quia et alibi eadem sancta Scriptura dicit,
Verumtamen universa vanitas omnis homo vivens (Ps. XXXVIII,
6): quod justo Deo creante non fieret, si peccatum originale non
esset.
|
|