|
JUL. Ut quibus lex data non est, intelligantur
non esse praecepta trangressi; rei autem convincantur, quoniam
negligentes rationem, quam proprii in unoquoque protestantur affectus,
vel humanae societatis vel pudoris jura temeraverint; atque ideo mutua
quidem imitatione, non tamen legis, quae necdum lata erat, dicuntur
transgressione peccasse. Usque ad legem ergo peccatum fuit, non
praevaricatio: post legem autem, non solum peccatum, sed etiam
praevaricatio. Regnavit autem mors aeterna, quam Adae, si
peccasset, adscripturum se Deus spoponderat. Igitur illa mors
peccato debita, mors poenalis, regnavit et ante legem, in eos qui
peccaverunt, sicut in Sodomitis, et his qui diluvii tempore propter
iniquitatem, voluntariam tamen, vel varia sunt aetate consumpti,
regnavit: et post legem, in his quos reos praevaricationis invenit.
AUG. Quoniam mortem nisi aeternam non vis esse poenalem; si mors
poenalis non est, quae a corpore animam separat, cur eam timet
natura, quam sic laudas, ut neges esse vitiatam? Quid causae est ut
infans ubi paululum ab infantia progredi coeperit, jam formidet
occidi? Cur non ita ut in somnum, sensus est proclivis in mortem?
Cur magni habentur qui mortem non metuunt, hique tam rari sunt? Cur
etiam ipse qui concupiscentiam se dixit habere dissolvi, et esse cum
Christo (Philipp. I, 23), non vult tamen spoliari, sed
supervestiri, ut absorbeatur mortale a vita (II Cor. V, 4)?
Utquid Petro dictum est de ipso glorioso fine, Alter te cinget, et
feret quo tu non vis (Joan. XXI, 18)? Si ergo frustra mors
timetur, ipse timor ejus est poena: si autem anima separari a corpore
naturaliter non vult, ipsa mors poena est, quamvis eam in usum bonum
gratia divina convertat.
|
|
