|
JUL. Vita autem in qua regnaturi sunt sancti, aeterna
monstratur: ergo et mors quae iniquitatem voluntariam sequitur,
aeterna credatur. Itaque, sicut per unius delictum in omnes homines
in condemnationem; sic et per unius justitiam in omnes homines in
justificationem vitae. Sicut enim per unius inobedientiam peccatores
constituti sunt multi; ita et per unius obedientiam justi constituentur
multi (Rom. V, 18 et 19). Omnis est soluta perplexitas,
impudenter de universitate calumnia concitatur, ineptissime in scirpo
nodus quaeritur. Pronuntiat Apostolus, non omnes esse, sed multos,
qui per inobedientiam primi hominis, peccata didicissent; et multos
esse, non omnes, qui per alterius obedientiam, justitiam essent
adepti. Nihil hic de exortu humanitatis agitur, mores in diversis
studiis publicantur: inobedientia et obedientia studiorum operam, non
generationis, ostendit. Certe ubi opportunius, si quid secundum te
saperet Apostolus, pronuntiaret omnes ad condemnationem ire nascendo,
paucos autem ad vitam credendo, quam in hoc loco, ubi summa
disputationis complenda erat? Debuit enim dicere, Sicut per
inobedientiam unius hominis peccatores constituti sunt omnes; imo non
per inobedientiam, sed, sicut per generationem primi hominis
peccatores nati sunt omnes; ita et per unius obedientiam justi
constituentur multi.
AUG. Imo debuit dicere, Sicut per inobedientiam suam peccatores
constituti sunt multi; ita per obedientiam suam justi constituentur
multi: aut, si imitationem, quam vos in magnis angustiis constituti
et persequente veritate coarctati, invenisse vos putatis, qua exire
possetis, hoc loco ille commendare voluisset, debuit dicere, Sicut
per imitationem inobedientiae unius hominis peccatores constituti sunt
multi; ita et per imitationem obedientiae unius hominis justi
constituentur multi. Ecce et ego dixi quomodo debuerit Apostolus
loqui, si hoc vellet dicere, quod vos dicitis: ne putes aliquid
magnum esse, pro voluntate nostra verba componere, non auctoris
voluntatem in verbis ejus exponere. Dixit ergo, per inobedientiam
unius hominis, quem generationis principem noverat, peccatores
constitutos esse multos; quoniam illa inobedientia est natura humana
vitiata: et per obedientiam unius hominis, qui regenerationis est
princeps, justos constitui multos; quia illius obedientia natura
humana sanatur, qui factus est obediens usque ad mortem crucis
(Philipp. II, 8), ut justi constituantur per ejus gratiam,
etiam qui non hic per suam conversationem justi esse potuerunt; sicut
hi qui continuo post lavacrum regenerationis exspirant, sive
grandioris, sive infantilis aetatis. Unde maluit verbum futuri
temporis ponere, et constituentur dicere, non, Constituti sunt,
quoniam justi illa justitia, quae sine ullo peccato erit, in futuri
saeculi aeternitate victuri sunt. Cum autem de peccatoribus non
dixit, Constituentur, sed, constituti sunt, saeculum hoc quod
praeterit, ubi jam vitiata est humana natura, verbo temporis
praeteriti expressit. Jam vero de multis quia ipsi sunt omnes, satis
tibi responsum est. Tu autem quos Apostolus dixit omnes, non
potuisti nisi contradicendo exponere, et dicendo, Non sunt omnes; ad
quod te nulla necessitas cogeret, si catholicum quam Pelagianum sensum
tenere maluisses. Omnes enim propterea dicuntur et multi, ut
discernantur ab eis, qui cum sint omnes, sunt tamen pauci.
|
|
