|
JUL. Ac per hoc, destruit opinionem peccati
naturalis, et docet alias esse causas substantiae, alias voluntatis.
Ac ne intelligentia haec nostro magis imputetur ingenio, quam
apostolico dogmati, ea quae huic loco addidit, audiamus. Lex autem
subintravit, inquit, ut abundaret delictum: ubi autem abundavit
peccatum, superabundavit gratia; ut sicut regnavit peccatum in
mortem, ita et gratia regnet per justitiam, in vitam aeternam, per
Jesum Christum Dominum nostrum (Rom. V, 20 et 21). Assere
igitur quemadmodum peccatum tuum, id est, traducis, coeperit abundare
post legem, quae post ministerium Moysi incrementa susceperit.
AUG. Imo tu assere, quomodo, sicut superius dixisti (Supra,
cap. 198), regnum peccati lata lege ceciderit; cum dicat
Apostolus, lata lege abundasse peccatum. Ego autem quod dixi
assero: quia etsi non asseram, clarum est. Peccatum quippe originale
fuit et ante legem: quia per unum hominem peccatum intravit in mundum,
et cum illo mors per omnes homines pertransiit (Rom. V, 12).
Erat et voluntarium: quoniam qui sine lege peccaverunt, sine lege
peribunt (Id. II, 12). Subintravit autem lex, ut abundaret
peccatum (Id. V, 20): quia his generibus peccatorum, quae ante
legem fuerunt, etiam illud accessit, quod praevaricatio nuncupatur.
Ubi enim lex non est, nec praevaricatio (Rom. IV, 15). Ubi
ergo his omnibus generibus peccatorum abundavit peccatum,
superabundavit gratia (Id. V, 20): quia in his qui ad eam
pertinent, omnium istorum generum reatum delet, et insuper donat ut
delectatio peccati justitiae delectatione vincatur; atque ad eam postea
perveniatur vitam, ubi nullum erit omnino peccatum. Quomodo ergo res
non similes in collationem venire non debent, sicut paulo ante
dixisti; cum ex contrariis fiat ista collatio, et ex una parte
generatio ponatur, et ex altera regeneratio; ex una regnum mortis, ex
altera regnum vitae; ex una abundantia, ex altera remissio
peccatorum; ex una delectatio peccati, per naturae vitium usque ad
consuetudinis malum, ex altera praelium contra concupiscentiam
carnis, per sancti Spiritus adjutorium, usque ad victoriae pacem,
quae nullum intrinsecus, nullum extrinsecus patietur inimicum? Haec
tene, si vis sanus esse: et noli contra haec, quae ad sanam doctrinam
pertinent, insanire.
|
|
