|
JUL. Ubi hic ergo accusatur natura? ubi humanae
substantiae culpantur exordia? ubi motus generantis arguitur? Luce
clarius est, quod sola a Magistro Gentium conveniatur voluntas, ut
abdicet occulta dedecoris (II Cor. IV, 2), et in meliorem
vitam actuum correctione proficiat. Sed jam accipiat expositio nostra
compendium, nec interpretari in his locis dicta Apostoli perseveret;
ipsum de suis disserentem sensibus audiamus. In fine disputationis
ejus apparebit, cujus dogmati fideique consentiat. Nos nempe
dicimus, de peccato Apostolum voluntatis humanae, quae in unoquoque
peccante est, locutum fuisse: tu vero, de eo quod Fausto credis,
generatione transmissum, et a cunctis sine voluntate susceptum.
Concertationes itaque nostrae, si placet, facessant; et ut
mediocriter agam, dissimulemus Apostoli dignitatem, qua praescribi
posset, etiamsi vobis per omnia ejus verba concinerent, tamen illum
pro officii sui splendore nihil tam deforme sensisse; ambiguitatem esse
elocutionum, non sensuum pravitatem; hoc solum ei in praesenti negotio
concedatur, ut vir non perturbatae mentis, magis scripta sua quam tu
intellexisse credatur. Non ergo regnet, inquit, peccatum in vestro
mortali corpore ad obediendum ei (Rom. VI, 12). Possem jam
hic dicere, exhortationis testimonio probatum esse, de peccatis eum
agere voluntatis: quia mala si essent naturalia, per justitiam defendi
possent, per misericordiam postremo defleri; nullo autem pacto
admonerentur cavenda. Quovis enim naturali malo, si ullum esse
posset, hoc malum erat majus insaniae, qua tenebatur, quicumque
devotionem in cavendis rebus naturalibus exigebat. Apostolus autem
nihil sanxit quod possit jure reprehendi. Peccatum itaque voluntatis
ostendit, quod inculcat debere vitari.
AUG. Quis ignorat non loqui Apostolum parvulis, sed eis qui
possunt intelligere verba dicentis, et adjuvante Dei gratia obedire
praeceptis? Sed utique agunt etiam cum filiis suis, ut quemadmodum
crescit in eis rationis usus, ita exseratur obedientiae fructus; ne in
vacuum gratiam Dei susceperint (II Cor. VI, 1), quando
regenerati sunt, nescientes. Verumtamen illam pulchram susceptam
tuam, quae deformis est omnibus debellatoribus suis, concupiscentiam
carnis dico, per quam nascitur, et cum qua nascitur homo: hanc ergo
concupiscentiam carnis, cohiberi Apostolus praecipit, nec regnare
permittit, eamque peccati nomine appellat; quia et de primo peccato
originem ducit, et quisquis ejus motibus ad illicita consenserit,
peccat: quae tunc nulla erit in nobis, quando immortale corpus
habebimus: ideoque cum posset dicere, Non regnet peccatum in vestro
corpore, cur addidit verbum, et ait, in vestro mortali corpore, nisi
ut tunc speraremus istam, quam peccatum vocat, concupiscentiam non
futuram, quando mortale non habebimus corpus? Nam tu dic nobis, cur
non ait, Non sit peccatum in vestro mortali corpore; sed ait, Non
regnet: nisi quia ista concupiscentia, quae non potest nisi esse in
carne mortali, in eis regnat, qui desideriis ejus ad mala perpetranda
consentiunt; et ab ea quocumque illexerit, victi pertrahuntur majore
impetu, quia lege prohibentur, si gratia non juvantur: in eis autem,
qui Deo donante faciunt quod praeceptum est, id est, commotae atque
instanti non obediunt, nec ei arma exhibent membra, inest quidem, sed
non regnat. Probatur autem inesse, dum concupiscuntur mala: et
probatur non regnare, dum justitiae delectatione vincente non fiunt.
Quomodo enim praecipimur ei non obedire, nisi jubenti, sive
suadenti? Quomodo autem facere hoc potest, si non inest?
|
|
