|
JUL. Haereat igitur hoc maxime prudentis animo
lectoris, omnibus Scripturis sacris solum illud, quod in honorem Dei
Catholici sapiunt, contineri, sicut frequentium sententiarum luce
illustratur: et sicubi durior elocutio moverit quaestionem, certum
quidem esse, non ibi id quod injustum est, loci illius auctorem
sapuisse; secundum id autem debere intelligi, quod et ratio
perspicua, et aliorum locorum, in quibus non est ambiguitas, splendor
aperuerit. Jam igitur ejus cum quo agimus verba ponamus. Equidem in
illo capite dictorum suorum, quod usque ad figulum peccatorum Deum
suum adduxerat, contra quod libro superiore confliximus, tenuiter
dixit, per unum hominem peccatum intrasse in mundum: non est autem in
expositione loci ipsius immoratus. Postquam vero multis verbis contra
illa excerpta, quae ad se confirmat missa, disseruit, pervenit ad
aliquem dictorum meorum locum, quem sibi quasi oppugnaturus objecit;
sed nihil secundum id quod fuerat pulsatus referens, ad hanc Apostoli
sententiam convolavit, in qua dicit, per unum hominem peccatum
intrasse in mundum; et secundum dogma suum, contextum loci ipsius
exponere molitus est: propter quod ego, praetermissis aliis, ad eam
properavi partem, ut quia me promiseram hanc esse quaestionem in
secundo volumine soluturum, et fidem promissionis implerem, et
argumentatio illius quae esset ostenderem, ne putarer fecisse fraudem,
si illius expositione suppressa, eam quam catholicam fatemur inferrem.
AUG. Pelagianam illaturus es, non catholicam. Catholica illa
est, quae ostendit justum Deum in tot ac tantis poenis et cruciatibus
parvulorum; quos in paradiso ullus eorum nulla aequitate sentiret, si
natura humana vitiata peccato, et merito damnata non esset.
|
|
