|
JUL. Justius admoneretur ab his, quos emendare
studebat, ut quantum imperaret, expenderet; et sciret primum esse
consilii constantis gradum, imperii modum tenere. Exauctorata quippe
doctrina est, quam non tuetur aequitas; et plena auctoritatis, quam
justitiae libra commendat. Ac per hoc, constat Apostolum,
reverendum Ecclesiarum informatorem, rationem magisterii sui,
consilio, aequitate, humanitate reddentem, nihil de naturali sensisse
peccato; sed inculcasse, ut res erat, et vitiorum nos servos nonnisi
per voluntatem fuisse, et justitiae nos eadem posse, si corrigatur,
voluntate servire. Verum quoniam in expositione loci hujus fui
hactenus occupatus, ut ostenderem per apostoli Pauli verba Manichaeos
nihil posse defendi; patuitque contextu orationis ejus veritas, quam
per omne dictorum suorum corpus exsequitur: hic sit secundi finis
libelli; quo tamen necessario commonemus, nihil Traducianis praeter
impudentiam remansisse, quia cum se confiterentur nullum in ratione
habere praesidium, de Apostoli dictis, quae exposita sunt, totum
sibi solatium vindicabant: et quoniam claruit, nihil in his deforme,
nihil non sanctitati et rationi consentiens fuisse praescriptum;
apparet cecidisse sententiam, quam et ratio cum multis auctoritatibus
Scripturarum, et quae in Deo est, religio Catholicorum proruit, et
jam loci istius opinio non tuetur.
AUG. Apparet omnibus qui sano capite atque intelligenter haec
legunt, cum contra verba, non magis mea, quam beati Apostoli, multa
tua diceres, nihil te invenisse quod diceres; et tortuoso strepitu
loquacitatis egisse, ut eis qui non intelligunt, dixisse aliquid
videreris. Velitis nolitis, Per unum hominem peccatum intravit in
mundum, et per peccatum mors; et ita in omnes homines pertransiit
(Rom. V, 12). Quid est ita, nisi per peccatum, non sine
peccato? Neque enim pertransiret mors, nisi ducente peccato: mors
enim peccatum sequitur, non praecedit. Hinc sunt omnes miseriae
mortalium a die exitus de ventre matris eorum, sicut scriptum est
(Eccli. XL, 1). Quas miserias vos cum sine ullo peccato
accidere dicitis parvulis, injustum Deum vere vos facitis;
Manichaeos autem horribiliter adjuvatis. Illi enim, ne faciant
injustum Deum, istas miserias a nativitate mortalium immutabili
naturae mali et ab alio principio venienti substantiae tribuunt
tenebrarum: quos impios simul et vos ipsos vincit catholica fides,
quae ista omnia peccato illi tribuit, quod ex primi hominis voluntate
intravit in mundum: quod secuta est mors etiam ista, quae fugans
animam, corpus interimit; quam vos homini, etiamsi non peccasset,
dicitis naturaliter fuisse venturam. Unde sequitur, ut non solum
illam imperiosam libidinem, qua nimium delectamini; verum etiam
molestissimam febrem, caeterosque innumerabiles morbos, quibus videmus
afflictos parvulos emori, in paradiso futuros fuisse dicatis, etiamsi
nemo peccasset; quia sine ullius peccati merito haec perpeti parvulos
dicitis. Cohibete vos, quaeso, cum falsis et noxiis laudibus
vestris; cohibete vos ab infantibus et lactentibus, quos tanquam nihil
mali habentes, crudeli errore laudatis: ad Christum liberatorem
venire liberandos parvulos sinite; miseram naturam, quam vitiavit homo
primus, ut sanet homo secundus, victi correctique permittite.
|
|
