|
JUL. Abuti te imperitia faventium tibi, et
delitescere sub ambiguitate verborum, quicumque ille fuerit operum
nostrorum eruditus lector, intelligit. Reliquum vero vulgus, de quo
propheta loquitur ad Deum, Aestimasti homines sicut pisces maris
(Habacuc I, 14); mutua praegressione decipitur, ac salutiferae
discretionis ignarum, totum putat conjungi posse rebus, quod viderit
vocibus esse sociatum. Quid vero sit consequens, quid repugnans,
quibusque concessis quid lex inexpugnabilis et veneranda orationis cogat
inferri, nisi doctissimus attentissimusque non judicat.
AUG. Adhuc circuis quaerendo dialecticos, et vitando
ecclesiasticos judices. Dic jam quomodo accipiendum sit, Per unum
hominem peccatum intravit in mundum: melius videlicet hoc intelligens,
quam ille qui dixit, Omnes in Adam moriuntur, quia
|
“per unum
hominem peccatum intravit in hunc mundum, et per peccatum mors; et ita
in omnes homines pertransiit, in quo omnes peccaverunt.”
|
|
Illius
igitur culpa mors omnium est (Ambrosius, lib. 4 in Luc. IV,
38). Et idem ipse alibi: Fuit Adam, et in illo fuimus omnes;
periit Adam, et in illo omnes perierunt (Lib. 7 in Luc. XV,
24). Ambrosius est ille, non quicumque de vulgo, cujus imperitam
multitudinem non valentem de tuis disputationibus judicare, nimis alta
cervice et proterva fronte contemnis: Ambrosius est, inquam, cui
nulla ex parte in ipsis litteris saecularibus, de quibus multum
inflaris, aequaris; in ecclesiasticis vero quis ille sit, audi vel
lege Pelagium doctorem tuum, et noli amare sensum a sensu tanti hujus
doctoris alienum.
|
|
