|
JUL. Intravit igitur, secundum Apostolum, per unum
hominem peccatum in hunc mundum, et per peccatum mors; quoniam illum
et reum, et damnationi mortis perpetuae destinatum, mundus aspexit.
In omnes autem homines mors pertransiit; quia una forma judicii
praevaricatores quosque etiam reliquae comprehendit aetatis: quae tamen
mors, nec in sanctos, nec in innocentes ullos saevire permittitur;
sed in eos pervadit, quos praevaricationem viderit aemulatos.
AUG. Hoc loqueris, quod objectum est haeresiarchae vestro Pelagio
in episcopali judicio Palaestino, quod ita factus fuerit Adam, ut
sive peccaret, sive non peccaret, moriturus esset. Hanc enim mortem
qua omnes morimur, de qua dictum est, A muliere initium factum est
peccati, et propter illam omnes morimur (Eccli. XXV, 33),
non vis ex peccato in omnes fecisse originaliter transitum; ne cogaris
fateri simul etiam originaliter transisse peccatum. Sentis quippe,
quam iniquum sit, sine merito transisse supplicium. Verumtamen tam
catholicum est quod expugnare conaris, ut hoc ille cui, sicut dixi,
objectum est, nisi damnasset, profecto ex illo judicio damnatus
exiisset. Mors ergo et ista, qua spiritus a corpore separatur, et
illa quae dicitur secunda, qua spiritus cum corpore cruciabitur,
quantum attinet ad meritum generis humani, in omnes homines
pertransiit: sed gratia Dei, per eum qui venit, ut moriendo regnum
mortis auferret, ea resurrectione cujus in illo praecessit exemplum,
mortem regnare non sivit. Hoc tenet catholica fides, hoc tenent
judices quos Pelagius formidavit; hoc non tenent haeretici quos
Pelagius seminavit.
|
|
