|
JUL. Verumtamen nec virtutum est aerumnosa possesio,
quae extra regnum quoddam bonae conscientiae promissa aeternae
beatitudinis sublimitate fruitur. Adsunt tamen adjutoria gratiae
Dei, quae in parte virtutis nunquam destituunt voluntatem: cujus
licet innumerae species, tali tamen semper moderatione adhibentur, ut
nunquam liberum arbitrium locopell ant, sed praebeant adminicula,
quamdiu eis voluerit inniti; cum tamen non opprimant reluctantem
animum. Inde quippe est, quod ut alii ad virtutes a vitiis
ascendunt, ita etiam alii ad vitia a virtutibus relabuntur.
AUG. Unde fieri potest, ut adjutoria gratiae Dei liberum
arbitrium loco pellant; quod potius vitiis pulsum et nequitiae
subjugatum, ut in locum suum redeat, liberant? Sed cum quaeritur a
vobis, quae sint ista adjutoria gratiae Dei, edicitis quae supra
commemorasti,
|
“Deum adjuvare praecipiendo, benedicendo,
sanctificando, coercendo, provocando, illuminando:”
|
|
quae omnia
etiam per homines fiunt, secundum Scripturas. Nam et praecipiunt
homines, et benedicunt, et per divina Sacramenta sanctificant, et
corripiendo coercent, et exhortando provocant, et docendo illuminant:
non tamen qui plantat est aliquid, neque qui rigat, sed qui
incrementum dat Deus (I Cor. III, 7). Hoc est autem
incrementum, ut unusquisque obediat praeceptis Dei: quod non fit,
quando vere fit, nisi charitate. Unde Ecclesia incrementum corporis
facit, in aedificationem sui, in charitate (Ephes. IV, 16).
Istam charitatem non dat nisi Deus: charitas enim ex Deo est (I
Joan. IV, 7). Hanc vos inter adjutoria gratiae quae
commemoratis, nominare non vultis, ne hoc ipsum quod obedimus Deo,
ejus esse gratiae concedatis. Putatis quippe isto modo auferri
voluntatis arbitrium: cum hoc quisquam facere nisi voluntate non
possit; sed quod vos non vultis, Praeparatur voluntas a Domino
(Prov. VIII, sec. LXX); non forinsecus sonantibus verbis,
sed sicut orante exauditaque regina convertit Deus et transtulit
indignationem regis in lenitatem (Esther XV, 11). Sicut enim
hoc divino et occulto modo egit in hominis corde; sic operatur in nobis
et velle et operari, pro bona voluntate (Philipp. II, 13).
|
|