|
JUL. Ita ergo, ut ad causam referamus exemplum,
intelligere potuisti, vel definitione non liberi, quid deberes liberum
nuncupare. Nam etsi in liberi arbitrii definitione intelligentia
caligasset, ut id dici liberum posse arbitrareris, quod inter duo
contraria uni doceretur adhaerere: respicere debuisti, exponi aliter
non posse captivum, id est non liberum, quam ut inter duo contraria
uni vindicaretur addictum: et ideo nomen libertati captivitatis
negatione tribuendum, ut quoniam id quod liberum non erat, alteri de
contrariis cogeretur adhaerere; illud adversum ei, id est liberum,
neutro sineretur addici.
AUG. Quid aperta implicas loquacitate perplexa? Ad malum liber
est, qui voluntate agit mala, aut opere, aut sermone, aut certe sola
cogitatione: hoc autem grandioris aetatis quis hominum non potest? Ad
bonum autem liber est, qui voluntate bona agit bona, etiam ipse aut
opere, aut sermone, aut certe sola cogitatione: sed hoc sine Dei
gratia nullus hominum potest. Quod si dicis aliquem posse,
contradicis ei qui dixit, Sine me nihil potestis facere; contradicis
etiam illi qui dixit, Non quia idonei sumus cogitare aliquid quasi ex
nobismetipsis, sed sufficientia nostra ex Deo est (II Cor.
III, 5). Puto quod aliquid boni, non mali, non se dixit ex
semetipso cogitare idoneum, sed ex Deo. De cogitatione autem bona et
sermo bonus est, et opus bonum. Ac per hoc, qui cogitare aliquid
boni idoneus non est ex semetipso, profecto nec loqui est idoneus, nec
agere aliquid boni ex semetipso: sed si est sub gratia, sufficientia
ejus ex Deo est. Unde dictum est, Non enim vos estis qui
loquimini, sed Spiritus Patris vestri qui loquitur in vobis
(Matth. X, 20); et, Quotquot Spiritu Dei aguntur, hi filii
sunt Dei (Rom. VIII, 14). Haec ego intuens, neminem esse
liberum ad agendum bonum sine adjutorio Dei, dixi. Haec tu metuens,
neminem esse liberum ad agendum bonum, me dixisse dixisti, et
(quod addidi) sustulisti. Unde non dubito quod
victum te esse jam scias; sed prolixo vaniloquio id agas, ne victus
appareas, qui sic definis liberam voluntatem, ut nisi utrumque, id
est, et bene et male agere possit, libera esse non possit. Ac per
hoc, necesse tibi est auferre libertatem Deo, qui tantummodo bonam
potest, malam vero non potest habere voluntatem.
|
|
