|
JUL. Audi ergo breviter quid ista quaestione
versetur. Catholici dicunt humanam a creatore Deo bono conditam
bonam, sed peccato vitiatam, medico Christo indigere naturam.
Manichaei dicunt, humanam naturam non a Deo conditam bonam,
peccatoque vitiatam; sed ab aeternarum principe tenebrarum, de
commixtione duarum naturarum, quae semper fuerunt, una bona et una
mala, hominem creatum. Coelestiani et Pelagiani dicunt, naturam
humanam a Deo bono conditam bonam; sed ita esse in nascentibus
parvulis sanam, ut Christi non habeant necessariam in illa aetate
medicinam. Agnosce igitur in tuo dogmate nomen tuum, et catholicis a
quibus confutaris, desine objicere et dogma et nomen alienum. Nam
Veritas utrosque redarguit, et Manichaeos et vos. Manichaeis enim
dicit:
|
“Non legistis quia ab initio fecit hominem, masculum, et
feminam fecit eos? Propter hoc relinquet homo patrem et matrem, et
adhaerebit uxori suae; et erunt duo in carne una: itaque jam non sunt
duo, sed una caro. Quod ergo Deus conjunxit, homo non separet”
|
|
(Matth. XIX, 4-6). Ita quippe ostendit et hominem
conditorem, et conjugum copulatorem Deum, adversus Manichaeos, qui
utrumque horum negant. Vobis autem dicit:
|
“Venit filius hominis
quaerere et salvare quod perierat”
|
|
(Luc. XIX, 10). Sed
vos, egregii christiani, respondete Christo: Si quod perierat,
quaerere et salvum facere venisti, ad parvulos non venisti; isti nec
perierant, et salvi nati sunt: vade ad majores, de verbis tuis tibi
praescribimus:
|
“Non est opus sanis medicus, sed male habentibus”
|
|
(Matth. IX, 12). Ita fit ut Manichaeus, qui homini
commixtam dicit esse naturam malam, velit inde saltem salvari a
Christo animam bonam: tu vero in parvulis, cum salvi sunt corpore,
nihil a Christo salvandum esse contendis. Ac per hoc Manichaeus
quidem naturam humanam detestabiliter vituperat, sed tu crudeliter
laudas. Quicumque enim tibi crediderint laudatori, infantes suos non
offerent Salvatori (De Nuptiis et Concupiscentia, lib. 2, n.
9). Commendavi quidem etiam in primo opere, nihil te magis agere,
quam ut parum intelligaris.
AUG. Prorsus intelligor, velis nolis: sed tu contra ista nihil
dicturus, vis non intelligi quod ego verissimum atque firmissimum
dixi: denique res ipsa indicavit, haec a te non potuisse redargui.
|
|
