|
JUL. Ergo contra hanc nitens ire sententiam, pariter
fieri asserat, quod pariter ne fieret imperatum est. Facilius quippe
lex Dei negari, quam emendari potest; et licet sit profana negatio,
profanior tamen absurdiorque correctio est. Si enim de duobus ejus
decretis unum venereris, alterum exsecreris ingratus ab ejus parte quod
suscipis, et illi cogeris obedire quod respuis; quoniam unius quod
tibi charum est dignitate, etiam id quod aversabare defenditur: atque
absurdissime ea se quisquam credit praecepta venerari, quorum partem
audet incessere. Unde consequentius potest negari lex universa, quam
corrigi: nemo autem eam corrigere, nisi impius quisque tentabit: a
religiosis ergo et prudentibus tota suscipitur, tota laudatur. Nec
sane quemquam moveat, quod ritum sacrificiorum veterum Novi
Testamenti videat aetate cessasse. Non est una ratio virtutum et
hostiarum: alia est praeceptorum perennitas, alia sacrificiorum
temporalitas. Veniente tamen Christo, qui hostiis figurabatur
antiquis, impleta sunt, non condemnata, quae fuerant instituta.
Neque enim suis temporibus praedicuntur exercita: sed succedente
perfectione, quae promissa officiis eorum fuerant, quieverunt.
AUG. Hoc quid ad rem? Peccata patrum se dixit Deus in filios
redditurum, non sacrificia: et cum possint etiam parentes imitari
malos filios, nunquam tamen dixit Deus, Reddam peccata filiorum in
patres: sed ubicumque hoc dixit, cum saepe hoc dixerit (Deut. V,
9; Num. XIV, 18; Exod. XX, 5, XXIV, 7, et
Jerem. XXXII, 18), patrum dixit in filios; ubi utique
generationis, non imitationis se ostendit vitia persequentem.
|
|
