|
JUL.
|
“Cum animo nolente coeunt, et secretis
pudoribus gerunt, quo tempore odio habent lucem, uti ne manifestentur
opera eorum. Cujus rei gratia ait Apostolus, Non est volentis
(Rom. IX, 16); ut subaudiatur, hoc opus. Sive enim bonum
geramus, non est carnis; quia manifesta sunt opera carnis, quae sunt
fornicatio, etc., sive malum geramus, non est animae; quia fructus
Spiritus, pax, gaudium est (Galat. V, 19, 22). Denique
clamat et ad Romanos Apostolus: Non bonum quod volo, ago; sed
malum operor, quod exhorreo (Rom. VII, 19). Videtis vocem
animae contumacis, contra concupiscentiam defendentem libertatem
animae. Dolebat enim quia peccatum, id est, diabolus operaretur in
se omnem concupiscentiam. Legalis auctoritas indicat malum ejus, cum
omnes ejus usus vituperat, quos caro miratur et laudat: omnis enim
amaritudo concupiscentiae suavis est animae; per quam nutritur anima,
et ad vigorem accitur. Denique coercentis se ab omni usu
concupiscentiae animus vigilat, ditatur, et crescit per usum autem
concupiscentiae consuevit decrescere.”
|
|
Intelligisne, vel sero
deprehendisse nos unde non solum saperes, sed etiam loquereris? tanto
enim magistrum tuum amore complecteris, ut non solum itineribus ejus,
sed etiam vestigiis insistas: quod tu omnibus scriptis asseris, sicut
et illi quos ad Marcellini nomen edidisti, libri, et isti testantur
quos ad Valerium destinasti, istam videlicet concupiscentiam carnis,
quam etiam pudendam vocas, per diabolum admixtam esse humanis
corporibus.
AUG. Tu enim qua impudentia pudendam negas, contra quam nunc,
quandoquidem illam libenter laudas, miror si fideliter dimicas.
Quando autem miscebaris uxori, quamvis nihil timendo usui concessae
voluptatis inhiabas, secretum tamen erubescendo quaerebas. Proinde
ista tua suscepta, si in paradiso hominum felicitas permaneret, aut
nulla ibi esset, aut nullos suos motus contra nutum voluntatis
exsereret, quibus necesse esset obsistere, ut illi felicitati honestas
congrua redderetur. Sed quoniam in ejus laudibus eo usque progressus
es, ut libidinem qualem nunc esse sentimus, talem in paradiso futuram
fuisse contendas, sibi reluctantium sollicitantem corda castorum; quis
non videat, quod non sapientia, non eloquentia, sed impudentia mihi
resistis, quia te victum confiteri perverso pudore prohiberis? Nos
ergo carnis concupiscentiam, nec substantiam naturae malae esse
dicimus, quod dicunt Manichaei; nec omnis ejus usus reprobatur a
nobis, sicut a Manichaeis: nec eam rursus bonam dicimus, quod dicunt
Pelagiani: nec ejus contra spiritum motus laudatur a nobis, sicut a
Pelagianis: sed dicimus eam esse vitium substantiae bonae, quod in
nostram naturam per praevaricationem primi hominis versum est, quod
dicunt catholici Christiani; ejusque mali usus licitus et honestus
liberorum procreandorum causa approbatur a nobis, sicut a catholicis
Christianis. Ita et Manichaeos et Pelagianos superamus, atque
vitamus; quorum sic errores, utrorumque diversi sunt, ut qui videtur
minor, ipse illius qui videtur major, demonstretur adjutor. Quod
enim malum esse satis evidenter apparet, dum Pelagiani negant esse
vitium bonae substantiae, Manichaeos adjuvant, qui vitium ipsum malam
dicunt esse substantiam, boni Dei substantiae coaeternam.
|
|
