|
JUL. Acta quidem res est: sed tamen ut ad id quod affero
sit intentus lector, admoneo. Si quispiam existeret, qui hoc
profiteretur libertate verborum, quod argumentando Traducianus
conficere conatur, id est, ut pugnam indiceret legi Dei, et
sententiam quam protulimus, sine aliquo timore despiceret,
assereretque quibus posset modis, falsum hoc utrumque esse quod Deus
servari voluit, et sententiam de qua loquimur ex utraque, quantum in
se erat, parte subrueret, prorsus putasset parentes propter filiorum,
et filios propter parentum peccata tam solere quam debere damnari: nec
hic tamen talis peccati traducem, vel secundum opiniones suas, quiret
asserere. Cur? Videlicet quia etsi constaret falsam legis esse
sententiam, quae testificaretur ejusmodi necessitudines respergi mutuis
non posse criminibus; tamen inconcussum manebat, traducem non esse
peccati. Hoc enim ipso, quo et parentum reatus ad filios, et
filiorum ad parentes redibat; constabat non fuisse generationis, quod
ad filios gignentium peccata pervenerant; quoniam et a filiis ad
parentes, ubi generatio non poterat causa esse, remeaverant. Quid
igitur hic confecerim appareat, inviolabilem quidem esse auctoritatem
legis divinae, et quam nulla queant impietatum argumenta proruere:
ejus autem sanctione signatissime atque absolutissime fuisse
praescriptum, foedam esse opinionem perversitatemque judicii, quam
mandaverat vehementer cavendam, si rei filii pro peccato
pronuntiarentur parentum; quo fulmine traducis structura dissilivit:
verumtamen tantis esse veritatis praesidiis munitam, quam tuemur
fidem, ut nec ab ea profanitate, quae potest Dei legem negare,
quatiatur.
AUG. Quaeris ubi spatieris, vagabunda loquacitate non copiosus,
sed odiosus eis qui rebus inhaerentes, superflua verba contemnunt.
Vinceris quippe ab adversariis quos habes, et vincendos proponis tibi
quos non habes. Quis enim tibi dicit, falsum esse quod Deus servare
voluit in judiciis humanis, cum jam patres et filii suas proprias
causas habent ad suam cujusque vitam, quae separatim ducitur,
pertinentes, ut nec filii pro patribus, nec patres pro filiis
puniantur? Nemo vel legi, vel tibi haec dicenti adversatur: tu noli
obsurdescere adversus Deum dicentem, Reddam peccata patrum in
filios: et cum hoc assidue dicat, nusquam dicentem peccata filiorum se
reddere in patres; ut intelligas non qui eorum quos imitentur, sed qui
ex quibus generentur attendi.
|
|
