|
JUL. Atque ideo etiam tardissimis ad intelligendum vel
tuo favore deceptis liquere confido, te Manichaei solum aversari
nomen; caeterum ex omni fide cum cunctis traducis sectatoribus, non
minus spurcis quam stolidis ejus inhaerere dogmatibus.
AUG. Aliud et contra est omnino quam putas, quod liquere etiam
tardissimis dicis. Illud namque potius etiam tardissimis liquet, si
legendis utriusque nostrum scriptis intentam curam non graventur
impendere, me demonstrasse, non solum quod ego sim Manichaeorum
inimicus errori, eorumque nefaria dogmata Deo veritatis opitulante
subverterim; sed etiam quod vos Manichaeorum tantum adjuvetis
insaniam, ut se omnino gloriarentur invictos, nisi catholica fide,
quam Deo miserante defendimus, non per vos, vel a vobis, sed
vobiscum potius vincerentur. Te autem ideo me unum elegisse, cui
Manichaeorum nomine et crimine, quanto crebrius, tanto conviciareris
odiosius, quia eo modo putasti catholicam, quae vos arguit,
fundatissimam fidem, et clarorum atque sanctorum defensorum ejus
notissimam multitudinem, qui ea quae didicimus et docemus, didicerunt
atque docuerunt, sine invidia te posse destruere, horrore nefandi
nominis, non objecti criminis veritate. Sed firmum fundamentum Dei
stat: novit enim Dominus qui sunt ejus (II Tim. II, 19).
Verba vero libri mei, quae tibi quasi refellenda proposueras, quomodo
quibusdam paucissimis quasi ad speciem pugnae qualiscumque tentatis,
multo plura caetera, diffusa atque interfusa tua nebulosa loquacitate
vitaveris, interim quia longum est hic ostendere, ut per se ipsum
advertat et inveniat, dimitto lectori.
|
|
