|
JUL. Esse igitur hoc a Deo imperatum quod asserimus,
claruit. Et quamvis sententiae ipsius aperta et intellectui omnium
conciliata germanitas nullius in se naevum obscuritatis admiserit:
tamen ne tu ad ingenii nostri confugias tarditatem, et dicas non nos
intelligere quod praeceptum est; alio quoque testimonio non jam
praecepti, sed operis secundum praeceptum exerciti, quemadmodum sit
lex intellecta doceamus. Legimus in libro quarto Regnorum, de
Amessia filio Joas regis Juda: Factum est, inquit, postquam
stabilitum est regnum in manibus ejus, occidit pueros suos qui
occiderant patrem suum; sed filios eorum non occidit, secundum
testamentum legis Domini, quo praeceptum est, Non morientur patres
pro filiis, nec filii pro patribus (IV Reg. XIV, 5, 6).
Vides quemadmodum historiae fides justitiam regis judicantis
ostenderit: qui quamvis fuisset devotus; tamen quoniam claudicasse
animo in nonnullis refertur, ad judicii ejus confirmationem,
commemoratae legis Dei accessit auctoritas. Ne enim parum haberet
ponderis factum hoc consideratione facientis, secundum legem et
testamentum Dei commendatur impletum.
AUG. Hoc judicium Deus hominum voluit esse, non suum, qui
dixit, Reddam peccata patrum in filios (Deut. V, 9). Quod
etiam per hominem fecit, quando per Jesum Nave, non solum Achar,
sed etiam filios ejus occidit (Josue VII, 24, 25): vel per
eumdem populi sui ducem, filios Chananaeorum etiam parvulos, nondum
peccata parentum suis moribus imitatos, cum eisdem tamen parentibus ut
perirent, non injusta utique severitate damnavit (Id. VI, 21;
X, 40). Noli ergo loquaciter atque inaniter multiplicare tua
scripta; sed scripturam Dei diligenter attende, ne quod in una ejus
parte aperuisse te putas, clausum contra te in altera invenias.
|
|
