|
JUL. Duobus et tribus testibus, etiam contra sanguinem
hominis, credi solet: quanto magis duobus sacris testibus, legi quae
in Deuteronomio continetur, et historiae quae Regum facta
complectitur, pro Dei honore crederetur? Quomodo judicari vellet,
ipse praescripsit: quomodo quod mandaverat accipi deberet, secundum
legem ejus judicia prolata testantur. Et dubitatur adhuc traducem
peccati Scripturarum probari auctoritate non posse? Certe sunt ista
contraria, pro quibus tam longis conflictibus dimicatur, id est, unum
quod a vobis, aliud quod a nobis defenditur; et ita contraria atque
repugnantia, ut vos persequendo, nos disputando, vos furore, nos
ratione certemus. Utraque ergo pars distare sibi haec et repugnare
consentit, id est, propter parentum peccata puniri filios, et propter
parentum peccata filios non puniri: crimen naturale esse, et crimen
naturale non esse: ut parentum peccata filiis imputentur, Dei lege
praescribi; et ut non imputentur parentum peccata filiis, Dei lege
praescribi. Has opiniones contra semet sententiasque bellantes pariter
veras non posse esse manifestum est. Nam et disputationis eruditae
regulis indicatur, cum de rebus incertis opinio duplex nascitur,
utramque falsam esse posse, utramque veram esse non posse. Quod
quidem in speciebus diversis, et quae medium habere dicuntur; non
tamen in his quae contraria sunt, sed medio carent, evenire potest.
Notae dialecticis res sunt: sed propter lectorem disciplinae hujus
expertem, aliquo id reseremus exemplo.
AUG. Ita quaeris unde libros loquacissimos impleas, ut etiam
dialecticam, ubi opus non est, lectores eorum docere coneris; non
cogitans quomodo abjiciat Christi Ecclesia dialecticum, quem cernit
haereticum. Quis enim te id agere non intelligat, ut in sapientia
verbi evacues crucem Christi (I Cor. I, 17); qui pro omnibus
pro quibus mortuus est, in quibus et te confitente sunt parvuli, in
remissionem peccatorum sanguinem fudit?
|
|
