|
JUL. Ad causam itaque referantur exempla. Ut
parentum peccata filiis imputentur, et parentum peccata filiis non
imputentur, non potest hoc utrumque contrarium pariter justum probari:
sed si justitia est, generantium sobolem ream teneri ; necesse est ut
injustitia sit, si propter eadem peccata rea non esse dicatur. Et
sicut bonum est juste praecipere, ita malum est injuste quidquam
jubere: et quamvis res perspicua argumentando levior fiat, tamen
quoniam causam in absoluto positam juvat etiam legis divinae confirmare
suffragiis, inhaereamus huic loco, in quo quicumque sana mente
constiterit, per praerupta quaestionum praesentium errare non sinitur.
Acquiescis igitur, annuntiator naturalis mali, praescriptum esse lege
Dei, ne filii puniantur in peccatis parentum. Agnoscis etiam, non
aliter hoc praeceptum ab illo populo intellectum fuisse, quam a nobis
nunc observandum defenditur. Et ideo regem Amessiam praeceptis Dei
obedientem, indignationem, quam de patris sui internecione
conceperat, laudabili moderatione frenasse; atque occisis sui parentis
percussoribus, eorum tamen filiis non per ignaviam, sed per justitiam
pepercisse. Laudatur quidem Amessias, et hoc secundum Dei refertur
fecisse legem; commendaturque obedisse voluntati Domini: sed tamen
infuscatus vanitatis reliquiis non tacetur, et ostenditur devotionem
David patris sui imitatus non esse: hic tamen ab illa generis sui
sanctitate degenerans, tenuit in judicio commendatam divina lege
justitiam, tantum reverentia perspicuae aequitatis valebat. Quid ergo
mali fides tua complectatur expende: hanc iniquitatem Deo admoves,
quem aeternum et pium et justum fatemur, quam nec superbia purpurati,
nec dolor commisit orbati.
AUG. Amessias homo fuit, cui non licebat judicare de occultis,
quae nosse non poterat: ideo praeceptum quod datum est homini in
judicio suo tenuit, ut pro peccato parentum non occideret filios.
Peccatum autem tam magnum, ut verteret in naturam, quod per unum
hominem intravit in mundum, sine quo nullus homo nascitur, quomodo
posset ab hominibus vindicari, quandoquidem ita in omnes homines cum
morte pertransiit, ut ei poena sua sit comes usque ad interitum
sempiternum, nisi ubi divina gratia generationem regeneratione
sanaverit? Hoc ergo ad Dei judicium, non ad hominum pertinet, sicut
alia multa, de quibus homines judicare omnino non possunt. Et ideo
aliter mandavit homini parentes et filios judicandos jam separatim
proprias vitas agentes, aliter autem judicavit ipse, quando
praevaricatricem naturam quam noverat in radice, quamvis nondum
pullulasset in germine, secundum inscrutabilem justitiam suam cum
stirpe damnavit, liberaturus ab hac damnatione quos vellet, per
gratiam nihilominus inscrutabilem: quamvis et separatim jam viventibus
filiis peccata separatim viventium reddidit patrum: quod licere
judicanti homini noluit; quia novit ipse cur haec ipsa faciat quando
facit, id autem humana infirmitas nescit.
|
|
