|
JUL. Verum ut urgeamus locum: constitit nempe
injustitiam Deo adhaerere non posse, constitit etiam ab ipso esse
praescriptum, ne obsint filiis peccata generantium. Asseruit quidem
ipsa praecipientis dignitas, injustum id esse quod prohibet. Porro,
ut agamus tecum liberalius, respondendi tribuo facultatem de his duabus
opinionibus, quas supra cominus posui, id est, ut imputentur peccata
parentum filiis, vel non imputentur; quam putas credi justitiam
debere? Si dixeris tuam quamvis etiam ultimo convenire judicio ;
refero, utrum illam quae remansit nostram, justam an injustam putes.
Sine dubio iniquam pronuntiabis. At haec legis auctoritate
custodienda mandatur. Vides ergo unum necessario remanere de tribus:
ut aut legem Dei fatearis injustam, imo per legem Deum ipsum
iniquitatis accuses; aut certe ad vocem confugias magistrorum tuorum,
et dicas legem quae per Moysen data est, a Deo tuo non fuisse
mandatam; aut si hoc utrumque proferre non audes, traducem peccati
asseri contra legis documenta et praecepta fatearis. Neque enim adeo
te desipere posse credendum est, ut dicas Deum justitiam quidem in
praeceptis, in judiciis vero iniquitatem tenere; aut certe secundum
dogma vestrum, in judiciis quidem servare justitiam, praeceptis autem
iniquitatem docere: quod licet superius egerimus, nunc tamen
necessario repetivimus.
AUG. Odiose repetis, quod otiose loqueris: vacat enim tibi easdem
res loquacitate revolvere, quas non potes asserere veritate; et dicere
sine modo, quae astruere non vales ullo modo. Vis enim videri inter
se esse duo ista contraria, reddi in filios peccata patrum, et pro
peccatis patrum filios non esse puniendos: quasi ego unum horum dicam,
alterum Deus. Surde, utrumque Deus dixit; ergo utrumque justum
est, quia justus hoc dixit. Sed quod inter se contraria Deus non sit
locutus, ut intelligas, Dei judicis et hominis judicis pro
diversitate causarum discerne personas: ita nec Deum quamvis in filios
patrum peccata reddentem, reum facies, nec hominem sic judicare
compelles. Sed tu duo ista velut inter se contraria, tanta
prolixitate et perplexitate disputationis non ob aliud mihi objicis,
nisi quia multum loqueris, et parum sapis.
|
|
