|
JUL. Verum hactenus mitiore sim functus eloquio: nunc
autem splendor flammeae rationis ostendit, malis et bonis, profanis et
sacris, piis et impiis, justis et iniquis, nullum esse consortium;
atque ideo inter praecepta et judicia Dei nihil esse pugnarum;
contrarium autem esse, aliena peccata aliis imputare, et eadem ne
imputentur jubere. Quoniam de his duobus necesse est, uno concesso,
alterum submoveri, id est, uno justo, alterum iniquum doceri. In
lege autem Dei praescriptum esse, ne parentum peccata filiis
imputentur (Deut. XXIV, 16). Ac per hoc, eadem auctoritate
contrarium ejus, id est, opinionem traducis, cum Manichaeis funditus
corruisse.
AUG. Toties dicere vera me piget, cum toties te dicere vana non
pudeat. Peccata patrum se reddere in filios Deus dicit: peccata
patrum ne reddat in filios, Deus quidem, sed homini dicit: utrumque
approbandum est, quia utrumque Deus dicit.
|
|
