|
JUL. Sed ne forte existat quis usque adeo
obstipus, ut perspicuis sibi velit sententiis approbari, Deum
videlicet non aliter judicare, quam judicari imperavit; quod quidem
est contentionis nefandae: tamen quoniam veritati arma suppeditant ad
omnem documentorum satietatem, in id ipsum ostendere testes acerrimos
non pigebit. Impletus itaque sancto Spiritu loquitur Ezechiel
propheta: Factus est sermo Domini ad me, dicens: Fili hominis,
quid vobis parabolam istam in terra Israel, dicentium, Patres
manducaverunt uvam acerbam, et dentes filiorum obstupuerunt? Vivo
ego, dicit Adonai Dominus, si amplius dicetur parabola haec in
Israel: quoniam omnes animae meae sunt; quemadmodum anima patris,
ita et anima filii, omnes animae meae sunt. Anima quae peccat, ipsa
morietur. Homo autem qui fuerit justus, qui faciet judicium et
justitiam, in montibus non manducabit, et oculos suos non extollet ad
desideria domus Israel, et uxorem proximi sui non contaminabit, et ad
mulierem menstruatam non accedet, et hominem non deprimet, et pignus
debitori reddet, et rapinam non rapuerit, panem suum esurienti dabit,
et nudum operiet vestimento, et pecuniam suam in usuram non dabit, et
superabundantiam non accipiet, et ab injustitia avertet manum suam, et
judicium justum faciet inter virum et proximum ejus; et in praeceptis
meis ambulavit, et justificationes meas custodivit, ut faceret eas:
justus est iste, vita vivet, dicit Adonai Dominus. Et si genuerit
filium pestilentem, effundentem sanguinem, et facientem peccata, in
via patris sui justi non ambulavit, sed qui in montibus manducavit, et
uxorem proximi sui contaminavit, et mendicum et pauperem depressit, et
rapinam rapuit, et pignus non reddidit, et in simulacra posuit oculos
suos, et iniquitatem fecit, cum usura dedit, et superabundantiam
accepit: hic vita non vivet; omnes istas iniquitates fecit, morte
morietur, sanguis ejus super ipsum erit. Si autem genuerit filium,
et viderit omnia peccata patris sui quae fecit, et timuerit, et non
fecerit secundum ista, in montibus non manducavit, et oculos suos non
levavit ad desideria domus Israel, et uxorem proximi sui non
contaminavit, et hominem non depressit, et pignus non pigneravit, et
rapinam non rapuit, panem suum esurienti dedit, et nudum operuit
vestimento, et ab iniquitate avertit manum suam, usuram et
superabundantiam non accepit, justitiam fecit, et in praeceptis meis
ambulavit: iste non morietur in patris sui iniquitatibus, vita vivet.
Pater autem ejus quia tribulatione tribulavit, et rapinam rapuit,
contraria fecit in medio populo meo, et mortuus est in sua iniquitate.
Et dixistis: Quid est quod non accepit iniquitatem patris sui
filius? Quia filius justitiam et judicium et misericordiam fecit,
omnia legitima mea conservavit, et fecit ea; vita vivet. Anima autem
quae peccat, ipsa morietur. Filius non accipiet injustitiam patris
sui, neque pater accipiet injustitiam filii sui : justitia justi super
ipsum erit, et iniquitas iniqui super ipsum erit. Et iniquus si
convertat se ab omnibus iniquitatibus suis quas fecit, et custodiat
omnia mandata mea, et faciat judicium et justitiam et misericordiam;
vita vivet, et non morietur: omnia delicta ejus quaecumque fecit, non
erunt in memoria; in sua justitia quam fecit, vita vivet. Numquid
voluntate volo mortem injusti, dicit Adonai Dominus, quam ut avertat
se a via sua mala, et vivat? Cum se autem converterit justus a sua
justitia, et fecerit iniquitates secundum omnes iniquitates quas fecit
iniquus, si fecerit, non vivet: omnes justitiae ejus quas fecit, non
erunt in memoria; in delicto ejus quo excidit, et in peccatis suis
quibus peccavit, in ipsis morietur. Et dixistis: Non dirigit via
Domini. Audite nunc, domus Israel. Numquid via mea non dirigit?
Nunc via vestra non est aequa. Cum convertit se justus a sua
justitia, et facit delictum; morietur in eo delicto quod fecit, in
ipso morietur. Et cum averterit se iniquus ab iniquitate sua quam
fecit, et fecerit judicium et justitiam: hic animam suam custodivit,
et vivit, ut averteret se ab omnibus iniquitatibus suis, quas fecit,
vita vivet, et non morietur. Et dicit domus Israel: Non corrigit
via Domini. Numquid via mea non corrigit, domus Israel? Nonne
magis via vestra non corrigit? Ideo unumquemque vestrum secundum vias
ipsius judicabo vos, domus Israel, dicit Adonai Dominus (Ezech.
XVIII, 1-30).
AUG. Haec per Ezechielem prophetam promissio est novi
Testamenti, quam non intelligis, ubi Deus regeneratos a generatis,
si jam in majoribus aetatibus sunt, secundum propria facta discernit.
De quibus enim dicitur, Anima patris mea est, et anima filii mea
est; separatim procul dubio suas vitas agunt. Si autem filius adhuc
esset in lumbis patris sui, sicut scriptum est de Levi, quod in
lumbis fuit Abrahae, quando decimatus est a Melchisedech Abraham
(Hebr. VII, 9, 10); non posset tunc dici, Anima patris
mea est, et anima filii mea est, quando una utique anima erat.
Velans autem Propheta mysterium suo tempore revelandum,
regenerationem non nominavit, per quam quisque filius hominis ex Adam
transit ad Christum: sed quod non dixit illo tempore, intelligi
voluit isto tempore, quo fuerat ad Christum transeuntibus auferendum
velamen. Nam quoniam profiteris te esse christianum, quamvis ostendas
antichristum, id efficere moliens ut Christus gratis mortuus sit;
quaero a te, utrum si homo faciat opera illa cuncta justitiae, quae
propheta Ezechiel toties repetendo commemorat, etiam non regeneratus,
vita vivat. Si dicis eum vita vivere, contradicit Christus
antichristo, et dicit, Nisi manducaveritis carnem meam, et biberitis
sanguinem meum, non habebitis vitam in vobis (Joan. VI, 54):
quem cibum et potum ad regeneratos pertinere, velis nolis, cogeris
confiteri. Si autem tanta mole auctoritatis obtritus, responderis
eum qui omnia illa bona fecerit, si non fuerit regeneratus, vita non
vivere: responde quae causa sit; et vide generationi regenerationem,
non imitationi imitationem, in eo quod Apostolus Adam ex parte
peccati, et Christum ex parte justitiae proponit, opponi.
Evidentius autem tibi ostendam ad novum Testamentum pertinere, in quo
regeneratorum haereditas est, quod Ezechielem prophetam dixisse
commemoras: non quidem nunc, sed cum dixeris omnia, quae de ipsis
verbis ejus tuae loquacitatis more dicturus es.
|
|
