|
JUL. Videturne assertor locupules judiciorum suorum
Deus, qui tam multis capitibus de hac quaestione non solum judicavit,
sed etiam disputavit? Plane qui temporum nostrorum praevideret
errores, tanta verborum suorum vel luce, vel copia, duo est juste
operatus et provide : unum, ne quis ulla quaestionum ambiguitate
moveretur; aliud, ne apud eos qui se immersissent sponte naufragiis,
excusationis tabula ulla remaneret. Loquitur ad Judaeos, qui
captivitatem sceleribus exigentes, ad relevandam propriae
praevaricationis invidiam, parentibus, non moribus suis, debitam eam
fuisse jactabant: et convenit eos auctoritate patria. Utquid vobis,
inquit, istam parabolam, ut dicatis, Parentes manducaverunt uvas
acerbas, et filiorum dentes obstupuerunt? Vivo ego, dicit Adonai
Dominus, si dicetur amplius parabola haec in Israel: quoniam omnes
animae meae sunt; quemadmodum anima patris, ita anima filii, omnes
animae meae sunt. Anima quae peccat, ipsa morietur.
AUG. Cum ait, Si dicetur amplius parabola haec in Israel;
ostendit solere dici, Patres manducaverunt uvam acerbam, et dentes
filiorum obstupuerunt. Nec arguit quia dicebatur, sed promittit ubi
non dicatur. Unde autem hoc dicebant, nisi quia, Reddam peccata
patrum in filios (Deut. V, 9), Deum dixisse sciebant?
|
|
