|
JUL. Postquam parabolae illius vanitate reprehensa,
sanxit sententiam promulgatione atque obtestatione divina, etiam
justitiae suae dignatur aperire rationem, cur necessitudines peccatis
non graventur alienis. Quoniam omnes animae, inquit, meae sunt;
quemadmodum anima patris, ita et anima filii, omnes animae meae sunt:
anima quae peccat, ipsa morietur. Quare ergo esset aequissima
sententiae ista moderatio, proprietate quoque ostendit animarum.
AUG. Ista proprietas animarum ad vitas pertinet separatas. Non
enim renasci aliquis nisi natus potest. Quare autem decimatus est
Levi cum esset in lumbis Abrahae, nisi quia nondum in eis fuerat
suarum proprietas animarum?
|
|
