|
JUL. Cum anima, inquit, patris mea sit, et anima
filii mea sit (quo testimonio, ut multis aliis, docetur, animam
nihil debere seminibus, quam Deus juri suo vindicat); iniquissimum,
inquit, et stolidum est, ut mea res, mea imago alienis gravetur
operibus.
AUG. Separas ergo carnem a jure Dei, quem putas animam solam juri
proprio vindicare; et oblitus es quod scriptum est, Sicut enim mulier
ex viro, ita et vir per mulierem; omnia autem ex Deo (I Cor.
XI, 12)? Quod certe aut secundum carnem dictum est, aut
secundum utrumque; non tamen secundum animam solam. Quod autem tibi
placet ut dicat Deus, Iniquissimum et stolidum est, ut mea res, mea
imago alienis gravetur operibus: cur non quaeris unde sit justum, ut
anima carne de parentibus tracta et ipsius Dei gravetur operibus?
Corpus enim corruptibile aggravat animam (Sap. IX, 15). Et
puto te agnoscere, Dei opus esse etiam corruptibile corpus. Quid
igitur meruit imago Dei, ut ad impedimentum rerum sciendarum
corruptibili corpore gravetur, si nullum est originale peccatum? Cur
autem non etiam hoc facis Deum dicere, Iniquissimum et stolidum est,
ut mea res, mea imago per infidelitatem vel negligentiam parentum vel
quorumlibet inter quos vivit, vel per quamcumque necessitatem, sine
Baptismo de corpore exeat, et ad regnum meum non admittatur, nec vita
vivat, quia carnem sanctam non manducavit, nec sanguinem bibit
(Joan. VI, 54)? An et contra istam Christi sententiam
disputabis atque clamabis, dicens, Prorsus, etiamsi non manducaverit
carnem Christi, neque biberit ejus sanguinem, vita vivet? O vocem,
cujus, nisi antichristi! Vade, dic ista, doce ista: audiant te
Christiani viri et feminae, audiant homines mente corrupti, reprobi
circa fidem; audiant te, ament te, honorent te, pascant, vestiant,
ornent te, et perditum sequendo perdant et se. Sed novit Dominus qui
sunt ejus (II Tim. II, 19): nec desperandum est et de
vobis, quamdiu patientia ejus impenditur vobis.
|
|
