|
JUL. Tempus est ut ad alia transeamus: sed reposcit
a nobis causae dignitas, ut etiam ea quae superiori libro putamus
praetermissa, reddamus. Quod quidem prudens lector supervacaneum
forsitan judicabit: tamen quoniam compertum est, rerum periculis
depositam causam etiam levibus inhaerere; opera est, quibus praesidia
sustuleris, auferre solatia.
AUG. Quoniam in alia transire coepisti, jam quod superius
promisimus, debemus ostendere, prophetiam scilicet Ezechielis, qua
dicitur patrum in filios peccata non reddi, sicut filiorum non
redduntur in patres, ad praenuntiationem pertinere revelationis
Testamenti novi. Dicit enim tale aliquid etiam propheta Jeremias,
et ibi unde hoc dicatur illustrat. Nam inter caetera: Convertere,
inquit, virgo Israel, revertere in civitates tuas lugens: usque quo
averteris filia inhonorata? Quoniam creavit Dominus salutem in
plantationem novam, in qua salute circuibunt homines. Sic dixit
Dominus: Adhuc dicent verbum hoc in terra Juda, et in ejus
civitatibus, cum revocabo captivitatem ejus, Benedictus Dominus
super justum montem sanctum suum. Et qui inhabitant in Judaea et in
omni civitate ejus simul cum agricola, et tolletur in grege; quoniam
inebriavi omnem animam sitientem, et omnem animam esurientem satiavi.
Propter hoc exsurrexi, et vidi, et somnus meus dulcis mihi factus
est. Propterea ecce dies veniunt, dicit Dominus, et seminabo
Israel et Juda, semen hominis et semen pecoris. Et erit sicut
vigilabam super eos deponere et affligere, ita vigilabo super eos
aedificare et complantare, dicit Dominus. In diebus illis non
dicent, Patres manducaverunt uvam acerbam, et dentes filiorum
obstupuerunt: sed unusquisque in suo peccato morietur, et ejus qui
manducaverit uvam acerbam, obstupebunt dentes ipsius. Nempe
manifestum est hoc ad dies pertinere plantationis novae, de qua, ut
hoc diceret, loquebatur: ubi et illud semen hominis et semen pecoris
quod se Deus seminaturum esse promisit, spiritualiter intellectum,
eos qui praesunt et eos qui reguntur, facit agnosci. Sed quia
inveteratum erat in cordibus populi, scriptum esse in vetere
Testamento, Reddam peccata patrum in filios: ne quisquam Scripturam
Dei repugnare sibi arbitraretur, ut apertius ostenderet, illud
veteri, hoc novo congruere Testamento, continuo subjunxit: Ecce
dies veniunt, dicit Dominus, et consummabo domui Israel et domui
Juda Testamentum novum, non secundum Testamentum quod disposui
patribus eorum, in die qua apprehendi manum eorum, ut educerem eos de
terra Aegypti, etc. (Jerem. XXXI, 21-32, sec. LXX,
cap. XXXVIII). Ad illud igitur Testamentum generatio
pertinet, ad hoc autem regeneratio: unde ibi peccata patrum redduntur
in filios, hic vero generationis vinculo per regenerationem soluto,
non dicitur, Patres manducaverunt uvam acerbam, et dentes filiorum
obstupuerunt; sed ejus qui manducaverit uvam acerbam, obstupebunt
dentes: quia non in patris, sed in suo peccato, si commiserit,
quisque morietur. Tu autem cum prophetia ubi dicitur, Non accipiet
filius peccatum patris sui (Ezech. XVIII, 20), non
ostendisti quemadmodum Scriptura concordet ubi dicitur, Reddam
peccata patrum in filios (Deut. V, 9). Haec quippe inter se
contraria remanebunt, nisi horum duorum singula, ad Testamenta
singula referantur, quod evidentissime Jeremias propheta monstravit.
|
|
