|
JUL. Nam cum inauditum monstrum sit, si dogma etiam
tolerabile, novum tamen, aliquis relinquens propria, abusivis verbis
condere ambiguisque conetur: tum istud infinite deformius est, quod
res obscenas et Dei justitiam criminantes, tam ancipitibus Augustinus
nititur confirmare sententiis, ut eas contra se proprie, pro se autem
precario sonare fateatur. Quisquamne eruditorum illi argumento fidat,
quod cum in jus venerit, ab inimico ejus quasi vernaculum, ab illo
vero quasi fugitivum plagiatumque pensetur?
AUG. De verbis abusivis et propriis ea loqueris, ut hominum
paucitate contempta qui te intelligunt et inveniunt delirantem, eligas
multis qui te non intelligunt, videri dicere aliquid, cum dicas
nihil. Melius ergo paucis doctis te relinquo, qui et me non
demonstrante, facillime intelligunt te nihil dicere, quam te
refellendo, quamvis vera dicam, ea quae multi non intelligunt dico.
Verumtamen ubi dictum est, Per unum hominem peccatum intravit in
mundum, propter generationis auctorem, ideo formam futuri, propter
regenerationis auctorem; non verba sunt abusiva, sed propria.
|
|
