|
JUL. Aio enim:
|
“Quid ergo suum diabolus cognoscit in
sexibus, ut fructum eorum, sicut dicis, jure possideat?
Diversitatem? Sed haec in corporibus est, quae Deus fecit.
Commixtionem? Sed non minus benedictionis, quam institutionis
privilegio vindicatur. An forte ipsam fecunditatem? Sed ipsa est
instituti causa conjugii.”
|
|
Quid hic ergo novum fuit; quid a
superiore quam probaveras conclusione dissentiens, quod post laudem
vituperandum putares? Certe nihil: ac per hoc quid de tam foeda
varietate colligitur? cum a me videlicet disputatio innovata non sit,
a te vero sit aestimatio meorum dictorum permutata, teterrimam esse
intentionem tuam, et rationem imbecillam.
AUG. Miraris quod post laudem operum Dei, vituperavi insidiosam
interrogationem tuam: interrogans quippe dixisti,
|
“Quid igitur suum
diabolus cognoscit in sexibus?”
|
|
Et volens persuadere quod nihil suum
cognoscat in sexibus, ea commemorasti, quae vere ad diabolum non
pertineant, diversitatem scilicet, qua femininus a masculino diversus
est sexus; et commixtionem, qua ut filii generentur, sexus uterque
miscetur; et fecunditatem, qua ipsi filii generantur. Haec omnia
fatemur futura fuisse in paradiso, etiamsi nemo peccasset: sed illa
ibi futura non erat, quam senserunt, quando pudenda texerunt, qui
priusquam peccarent, nudi erant, et non confundebantur. Hanc tu
concupiscentiam carnis, qua caro concupiscit adversus spiritum, sine
qua nullus hominum nascitur, et hanc discordiam carnis et spiritus,
quam didicit catholicus doctor, Pelagii vestri tam excellenter ore
laudatus, per praevaricationem primi hominis in nostram vertisse
naturam (Ambrosius, lib. 7 in Luc. XII); hanc ergo tu quare
tacuisti? qui interrogans quid suum diabolus cognoscat in sexibus,
alia nominasti quae diaboli non sunt, et hoc quod ejus est tuae
interrogationi reddere noluisti. Hanc interrogationem tuam dolosam
reprehendi, non divina opera quae jure laudavi.
|
|
