|
JUL. Quanto rectius diceres, Dixit hoc idem et
Manichaeus in epistola ad Patricium: dixit et in epistola quam
scripsit ad filiam Menoch, dixit et in aliis multis scriptis, quae tu
penitus imbibisti? Sed in consortium tuum episcopum Mediolanensem
conaris attrahere, et quia non potes habere praesidium, vis invenire
solatium.
AUG. Valde contra Manichaeum est quod dixit Ambrosius. Nam
Manichaeus alienam mali naturam nobis dicit esse commixtam; Ambrosius
autem praevaricatione primi hominis nostram dicit esse vitiatam: in hac
vero sententia de qua nunc agimus, nativitatem carnis Christi a
caeterorum peccati carne discernens defendit Ambrosius, quam negat
penitus Manichaeus. Quod ergo credit Ambrosius, hoc et ego: quod
autem Manichaeus, nec ille, nec ego. Quid est quod tu niteris me
separare ab Ambrosio, et conjungere Manichaeo? Nam si originale
peccatum, non ex alienae commixtione, sed ex nostrae depravatione
naturae dicere a nascentibus trahi, dogma est Manichaeorum: hoc mecum
dicit Ambrosius; cur non ambos Manichaeis conaris adjungere? Si
autem hoc Manichaeorum dogma non est, sicut non est: hoc dico cum
Ambrosio; cur non ambos a Manichaeis dignaris abjungere? Cur ergo,
ut dicis,
|
“episcopum Mediolanensem in consortium meum conor
attrahere;”
|
|
cum me ab ejus consortio tu frustra coneris abstrahere?
Quid est quod dicis,
|
“quia non possum habere praesidium, velle me
invenire solatium?”
|
|
Mihi cum Ambrosio, velis nolis, in fide
catholica Christus commune praesidium est. Ideo plane est Ambrosius
solatium meum, quia cum illo accipio convicium tuum: nec solum ipse me
in hac causa plurimum consolatur, sed et Cyprianus, et Hilarius,
aliique consimiles, quorum in me laceras catholicam fidem. Noli ergo
invidere, quod Ambrosius, Cyprianus et Hilarius solatia sunt
injuriae meae: invitus enim videre compelleris, quantum intersit,
quod Pelagius et Coelestius, et si quis est alius, solatia sunt
damnationis tuae. Quid, quod ostendo debellantem Manichaeos pro
catholica fide Ambrosium, et te in hoc certamine contra Ambrosium
praebere Manichaeis vel victis solatium, vel etiam resistentibus,
quod est pejus, auxilium? Manichaei enim dicunt propriam mali esse
substantiam atque naturam, bonae Dei substantiae naturaeque
coaeternam; Impossibile enim est, aiunt, ut oriri possint mala de
bonis: Ambrosius contradicit, et dicit,
|
“Ex bonis mala orta sunt:
non enim sunt mala, nisi quae privantur bonis; per mala tamen factum
est ut bona eminerent: ergo indigentia boni, radix malitiae est”
|
|
(De Isaac et Anima, cap. 7). Tu inter haec quid dicis?
|
“Rerum ratio non sinit, inquis, ut de bono malum, et de justo
iniquum aliquid proferatur.”
|
|
Haec verba tua pro Manichaeis adversus
Ambrosium, ex illo praeclaro opere, in quo libris quatuor uni meo
voluisti respondere, posuimus (Contra Jul., lib. 1, n.
42-46). Si in hac controversia judex esses, profecto tua
sententia victus a Manichaeis diceretur Ambrosius. Et non
erubescis, cum sis calumniator eorum quos apertissime criminaris,
adulator eorum quos ex obliquo pariter criminaris, adjutor eorum de
quibus alios criminaris?
|
|
