|
JUL. Ergo si audirent illi sacerdotes, quorum nunc
dicta deluimus, dubitari utrum commixtio conjugalis bona esset, atque
ab eis peterem corporane a Deo informata, faterentur. Hocque
concesso, adderem utrum conjugia a Deo annuerent ordinata. Quo
similiter confirmato, peterem denuo, utrum esset sine commixtione
fetura. Hocque denegato, quid sequebatur? Videlicet, si nonnisi
per Deum corpus, nonnisi per corpus commixtio, nonnisi per
commixtionem fetus, ad eumdem auctorem pertinere et fetum et
commixtionem, ad quem corpora pertinerent.
AUG. Numquid haec inter nos vertitur quaestio, utrum bona sit
commixtio conjugalis? cum eam bonam utrique dicamus. Quid est ergo
quod tam male sentis de illis sacerdotibus, quorum non, ut mentiris,
deluis dicta, sed polluis, ut eis quasi dubitantibus velis
persuadere, unde nec illos, nec nos dubitare convincis? Bona est
commixtio conjugalis, quae fit causa procreandi. Sed Ambrosius, qui
dixit ex commixtione utriusque sexus neminem esse expertem delicti, non
commixtionem redarguit conjugalem; sed vidit malum, cujus bono usu fit
illud, quod nemo catholicus dubitat esse opus bonum. Inania
loqueris, superfluis tempus impendis: quod agitur deseris, et unde
non dubitatur, tanquam dubitetur, vel etiam negetur, docere moliris.
Quid ergo mirum est, quod tam multos libros tamque vanos facis?
|
|
