|
JUL. Patiantur ergo pueruli de istis verborum
contrarietatibus quaestionem, ut nullius majoris rei quam sonorum
capaces pro alludentibus sibi poculis praelientur: catholica vero fides
neque jurgare adversum se legem Dei credit, neque ullam auctoritatem
in exitium rationis admittit; nec cuiquam opinioni atque adulationi in
maculam divinae aequitatis auscultat: sed ut Deum non solum credit,
verum etiam novit omnium naturarum creatorem; ibi peccatum nulli alii
quam liberae imputat voluntati: per quae omnia traducem peccati falsam
esse non dubitat.
AUG. Catholica potius fides peccatum esse originale non dubitat:
quam fidem non pueruli, sed graves atque constantes viri, docti in
Ecclesia, et docentes Ecclesiam, usque ad diem sui obitus
defenderunt. Vos autem legem Dei adversum se, sicut dicis, jurgare
non creditis, et ipsi adversus eam caeca impietate vel impia caecitate
jurgatis. Ideo enim auctoritatem nullam in exitium rationis vos
jactatis admittere; ut rationibus vestris, quae non rationes, sed
deceptiones sunt, etiam divina deponatur potius, quam exponatur
auctoritas. Quamvis nemo ita esse debeat gravis corde, ut decipiatur
ratione Pelagii, quam velut exponens Apostolum protulit, et ait:
Corpus mortuum propter peccatum, ideo dictum, quia corpus moritur
peccatis, quando avertitur a peccatis. Contra quam vanitatem non
disputandum, sed Apostolus ipse legendus est, dicens: Si autem
Christus in vobis, corpus quidem mortuum est propter peccatum,
spiritus autem vita est propter justitiam. si autem spiritus ejus, qui
suscitavit Jesum a mortuis, habitat in vobis, vivificabit et
mortalia corpora vestra per inhabitantem spiritum ejus in vobis (Rom.
VIII, 10, 11)? Quid apertius? quid lucidius? Quis,
rogo, contra istam manifestationem, nisi haeretica insania, negaret
originale peccatum? Propter quod peccatum etiam nunc utique adhuc
corpus est mortuum; quamvis jam propter justitiam vita sit spiritus.
Sed vivificabit, inquit, Deus et mortalia corpora vestra. Quis
oblatraret huic veritati, nisi rabies vanitatis, quae se jactat nulli
opinioni atque adulationi auscultare in maculam aequitatis divinae; cum
potius aequitatem divinam negare cogatur, quisquis deceptus fuerit a
vobis? Quoniam tot vitia vel corporum, vel ingeniorum, cum quibus
nascuntur homines, si nullius peccati dicuntur trahere meritum, procul
dubio Dei negatur justum esse judicium. Itaque, cum voluntati
peccata sic imputatis, ut voluntati primi hominis originale peccatum
imputare nolitis, omnia mala quae trahunt vel patiuntur infantes,
iniquo Dei judicio, eos qui vobis credunt, imputare compellitis.
|
|