|
JUL.
inquit,
|
“nominare concupiscentiam
carnis, quae non est a Patre, sed ex mundo est; cujus mundi princeps
dictus est diabolus: qui eam in Domino non invenit, quia Dominus
homo non per ipsam ad homines venit (De Nuptiis et
Concupiscentia, lib. 2, n. 14). ”
|
|
Verbis ergo ipsius
Manichaei, concupiscentiam carnis non a Deo factam, sed a mundo,
cujus tamen mundi principem diabolum dicis, conditam profiteris.
AUG. Numquid ego dico diabolum principem mundi, et hoc Dominus
ipse non dicit? Numquid hoc ego dixissem, nisi ipsum dixisse
legissem? quod cum et ipse legeris, cur objiciendum mihi putasti?
Nec tamen ideo diabolus princeps est coeli et terrae, et omnis
coelestis terrestrisque creaturae, secundum quod dictum est, Mundus
per eum factus est: sed quia mundi nomine appellatus est orbis terrae
in hominibus, qualibus plenus est, secundum quod dictum est, Et
mundus eum non cognovit (Joan. I, 10); secundum quod dictus est
et diabolus princeps mundi hujus (Id. XII, 31); secundum quod
dictum est, Mundus in maligno positus est (I Joan. V, 19);
secundum quod dictum est, Quia vero de mundo non estis, propterea
odit vos mundus (Joan. XV, 19); et innumerabilia talia. Ac
per hoc, mundum, Scripturis sanctis docentibus, pro differentia
sententiarum, nunc in bono accipimus, nunc in malo. Ad bona ejus
pertinent coelum et terra, et omnis in eis Dei creatura: ad mala ejus
pertinent concupiscentia carnis, et concupiscentia oculorum, et
ambitio saeculi, vel, sicut ipse posuisti, superbia vitae. Sicut
ergo nunc in bono, nunc in malo legitur mundus: sic lege, si potes,
aliquando in bono positam concupiscentiam carnis, vel concupiscentiam
oculorum: sed sic non invenies, sicut nec superbiam vitae, quod illis
duobus malis additum est tertium.
|
|
