|
JUL. Errat etiam honestorum cautio, quae
naturalibus rebus verecundiae praetendit umbracula. Tu ergo ipse
reliquias ciborum, quas certe confiteris non pertinere ad libidinem,
sub oculis depelle populorum; imo ut dogmati tuo auctoritatem concilies
exemplo, in Ecclesia facito omnia, quae ad nutum dicis fieri
voluntatis, contentusque operam solius commixtionis occulere, a qua,
et olim proposito, forsitan, et nunc senio destitisti, dicito ad
grande sacrilegium pertinere, si res quae Deum conditorem habet,
publicum vitet aspectum. Comede igitur in foro, aut in synagogis, in
quibus disputationes tuae personant; et cum vestimenta sub sole torrido
fuerint oneri, tegens illam tantummodo corporis tui partem quam
diabolus movit, reliqua nudus incedito: quia pronuntias ingratum esse
et profanum, si quid tegatur quod Dei operibus adscribitur. Quod cum
horum nihil facis (si tamen non proficiendo feceris), ipsis operibus
confirmas alterum de duobus, aut omnia ista ad diabolum pertinere,
quae non exsequeris sub conspectu publico; aut dogma vestrum, si non
corde, vel ventre tuo teste cecidisse.
AUG. Eorum quae occultat pudor, alia sunt horribilia, alia
concupiscibilia: illa occuluntur, ne horreantur, sicut egestiones
reliquiarum ex alimentis; ista vero, ne concupiscantur, vel ne id
quod per ea fieri solet, admoneant concupisci, sicut sunt ea membra,
quae ab ipso pudore proprie pudenda dicuntur, vel si eis ipsum
concupiscentiae opus agitur. Nam et caetera corporis ab his
remotiora, cum pudet nuda relinquere sive nudare, ad hoc pertinet,
quoniam concupiscentia carnis latius per oculos pascitur. Unde illi
impudici pudicam Susannam, quantum potuerunt, nudare voluerunt
(Dan. XIII, 32). Potest ergo bene intelligi etiam Deus,
ejusdem quoque pudoris commendasse curam, quando illos qui sibi
succinctoria fecerant, de sua nuditate confusi, etiam tunicis induit;
propterea quidem pelliceis (Gen. III, 21), ut corruptibilibus
jam corporibus mors signaretur adjuncta. In publico autem vesci mos
prohibet, quoscumque prohibet, et facere contra morem merito pudet.
Nam Romani antiqui, quod etiam ipse legisti, in propatulo
coenitabant atque pransitabant. Quid est ergo quod, non
ratiocinando, sed conviciando spatiaris in vacuum? Respice illos
primos parentes, qui nudi erant, et non confundebantur: attende quid
texerint, et confitere quid senserint. A succinctoriis ad tunicas
ventum est: inde coepit, et crevit humani corporis tegimen, ubi
humanis membris pudendorum est inditum nomen. Ibi pudoris major est
cura, ubi resistit concupiscentiae pudicitia. Pudet enim naturam
rationalem aliquid habere in carne sua, ubi si non vult per
impudicitiam dehonestari, necesse sit reluctari, tam conjugatis ne
illicito, quam continentibus ne ullo concubitu sordidentur. Haec
discordia carnis et spiritus in paradiso, si nemo peccasset, absit ut
esse potuerit: non autem nos ex alienae naturae commixtione possedit:
unde ergo ad nos, nisi ex primi hominis praevaricatione descendit?
|
|
