|
JUL. Hic igitur ut adsit toto animo lector, admoneo:
videbit enim Apollinaristarum haeresim, sed cum Manichaei per te
adjectione reparari. Apollinaris quippe primo talem incarnationem
Christi induxisse fertur, ut diceret solum corpus de humana substantia
assumptum videri, pro anima vero ipsam fuisse deitatem; Christusque
non hominem, sed cadaver videretur hominis suscepisse. Quod
posteaquam coepit tam rationis quam Evangelii attestatione convelli,
videlicet quia hoc ipso necesse erat totum illud falsitatis argui, quod
hominem se Christus dixerat, quem veritatem locutum persequebantur
Judaei, si erat ab eo caro sola suscepta, cum homo nisi anima simul
et corpus esse non posset; vel quod in Evangelio dixerat, In
potestate habeo ponere animam meam, et in potestate habeo iterum sumere
eam (Joan. X, 18). Quae enim anima poneretur, si assumpta non
fuerat? Cum ergo auctoritate talium testimoniorum et perspicuae
rationis eversus fuisset, excogitavit aliud unde ejus haeresis, quae
perdurat hactenus, nasceretur; et dixit, animam quidem humanam in
Christo fuisse, sed sensus in eo corporis non fuisse, atque
impassibilem eum pronuntiavit universis exstitisse peccatis.
AUG. Sanctae memoriae Cyprius episcopus Epiphanius in opusculo
quod de haeresibus edidit, dixit Apollinaristarum quosdam in Domino
Jesu Christo divinitati corpus consubstantiale dixisse; alios autem
negasse quod animam sumpserit; alios propter quod dictum est, Verbum
caro factum est (Joan. I, 14), contendisse non eum carnem
sumpsisse de creata carne, id est, Mariae, sed Verbum carnem
factum; postea vero nescio quid cogitantes dixisse quod non sumpserit
mentem. Quod ergo affirmas Apollinaristas asseverasse in Christo
sensus corporis non fuisse, eumque illos pronuntiasse impassibilem;
nec uspiam legi, nisi in hoc libro tuo, nec aliquando ab aliquo
audivi. Sed quoniam video te quaerere ubi expandas vaniloquia tua, ut
cum sis verbosus, videaris esse copiosus, cito respondeo: Quisquis
credit vel illa quae Apollinaristas dicere supra commemoravi, vel non
habuisse Christum corporis sensus, atque impassibilem fuisse,
anathema sit. Ut vero te quoque possis agnoscere: Quisquis credit
carnem Christi contra spiritum concupisse, anathema sit.
|
|
